อวี้กงกลับมาหลังจากเงียบไปพักใหญ่และตอบอย่างอ่อนแรง: “ฉันบาดเจ็บ”โม่จาทาล้อเขา: “แค่ก้นกระแทกพื้นเนี่ยนะ”อวี้กงอับอายกลายเป็นโทสะ: “ช ้าในเฟ้ย ฉันบอบช ้าภายใน”เว่ยเว่ย: “ >o< พวกคุณอยู่ด้วยกัน”ก่อนหน้านี้เว่ยเว่ยเคยตั้งข้อสงสัยจากบทสนทนาว่าพวกเขาคงรู้จักกันในชีวิตจริง ทั้งสี่คนน่าจะเป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 4 ของมหาวิทยาลัย เพราะพวกเขาเคยเปรยว่ากำลังจะเรียนจบและกำลังหางาน แต่เว่ยเว่ยไม่เคยสนใจชีวิตนอกเกมส์ของคนอื่นเลยไม่เคยถาม ครั้งนี้เธอถามเพราะตกใจโหวจือเจียวตอบ: “พวกเราเป็นเพื่อนร่วมห้องพัก”เดาถูกเป๊ะเว่ยเว่ยมองไหนเหอ งั้นต้าเซินก็เป็นนักศึกษาเหมือนกับฉัน ทำไมเธอถึงรู้สึกไม่อยากจะเชื่อ ต้าเซินน่าจะเป็น … …เธอคิดอะไรไม่ออกอวี้กง: “ซ้อสาม กลางคืนไหนเหอไม่ค่อยกลับมานอนที่หอ เธอควรกำราบเขาบ้างนะ”นทีแห่งความฝัน
P a g e | 68โม่จาทา: “กลางวันก็ไม่กลับ”เว่ยเว่ยอึ้งไหนเหอ: “เมื่อไหร่ที่ในห้องไม่มีถุงเท้าเน่าๆกองโตที่พวกนายทิ้งไว้ ฉันจะรีบกลับไปทันที”เว่ยเว่ยเหงื่อตก เธอเคยได้ยินว่าหอพักชายมักเต็มไปด้วยถุงเท้าใช้แล้วเป็นสิบๆคู่ แต่ไม่เคยนึกว่าพวกเขาก็ทำแบบนั้นจู่ๆเว่ยเว่ยก็นึกได้ว่าเคยได้ยินอวี้กงช่วยซ่อมคอมพิวเตอร์ให้ใครสักคนเธอจึงถามอย่างสงสัย: “พวกคุณเรียนวิทย์ฯคอมรึเปล่า”“ใช่แล้ว”บังเอิญชะมัด = =เว่ยเว่ย: “… … ฉันก็เหมือนกัน”“… …”“อ้าว รุ่นน้องหรือนี่”อวี้กงผาชาน: “นายหมดสิทธิ์แล้ว นักศึก
