เว่ยเว่ยยังจำประสบการณ์เลวร้ายของเธอกับภารกิจต่อเนื่องนี้ได้ เธอเริ่มรู้สึกสงสารหมอนี่ แต่ความสงสารก็คือความสงสาร นายมันน่ารำคาญจริงๆนี่ เธอจะสับเขาต่ออีกสักพัก เธอใช้โหมดอัตโนมัติ มือของเธอเลยยังไม่เมื่อย (นึกภาพมู่เตาชีซูถูกมีดปังตอสับแล้วคะแนนถูกลบทีละ 1 แต้มไปเรื่อยๆ)เว่ยเว่ยจิบชาและคุยเรื่องสัพเพเหระกับไหนเหอ ไหนเหอคงทำอะไรอยู่เหมือนกันเพราะเขาไม่ได้พิมพ์ตอบเร็วเท่าไหร่นัก เว่ยเว่ยหยิบข้อสอบมาทำต่อเธอทำข้อสอบอ่านจับใจความเสร็จอีกชุด พอเงยหน้าขึ้น เว่ยเว่ยเห็นผู้เล่นหญิง 3คน ยืนอยู่ริมทะเลสาบ ชื่อที่แสดงอยู่คือ เสี่ยวหยูชิงชิง(พิรุณน้อยสีเขียว) เสี่ยวหยูเฟยเฟย (พิรุณหิมะน้อย) และเสี่ยวหยูเหมียนเหมียน (พิรุณน้อยตกพรำพรำ)พวกหล่อนมาทำอะไรที่นี่เสี่ยวหยูชิงชิงพูดว่า: “สนใจกันหน่อยสิ”เว่ยเว่ยเช็คข้อความก่อนหน้า (ระบบมีการบันทึกบทสนทนาล่าสุดของผู้เล่นไว้)[เสี่ยวหยูชิงชิง]: “ว้าว อี้เซียวไหนเหอ”[เสี่ยวหยูเหมียนเหมียน]: “ยัยผู้หญิงคนนั้นก็เหมือนกัน โหดเกินไป รังแกคนในเลเวลต ่ากว่า”นทีแห่งความฝัน
P a g e | 38[เสี่ยวหยูชิงชิง]: “ใช่ เธอตั้งใจทรมานเขาทีละแต้มจนตาย”[เสี่ยวหยูเหมียนเหมียน]: “อ๊ะ มู่เตาชีซูนี่”[เสี่ยวหยูชิงชิง]: “เธอรู้จักเหรอ”[เสี่ยวหยูเหมียนเหมียน]: “เขาคือคนที่ให้ “รองเท้าตามรอย” แก่ฉันและช่วยฉันทำภารกิจสองสามครั้ง[เสี่ยวหยูชิงชิง]: “เราควรช่วยเขามั้ย”[เสี่ยวหยูเฟยเฟย]: “