ที่นี่เอง!
อาคารเก่าแก่หลังหนึ่งมีเถาวัลย์แห้งเหี่ยวเลื้อยปกคลุม
หลินอันมองป้ายบ้านที่คุ้นเคยแต่ก็ดูแปลกตา ในใจรู้สึกตื่นเต้น
เขาไม่รอช้าแม้แต่วินาทีเดียว เพียงห้านาที เขาก็ฝ่าฝูงซอมบี้นับร้อยเข้ามาได้
บนชุดต่อสู้ เลือดที่เหนียวเหนอะหนะแห้งกรังไปแล้ว ใต้รองเท้าบูทหนังเปรอะเปื้อนไปด้วยเศษเนื้อ ขวานดับเพลิงที่หักในมือก็เปลี่ยนเป็นกระดูกสันหลังครึ่งท่อนของลิกเกอร์
หลินอันฝ่าดงเลือดมาตลอดทาง แค่ดูจากภายนอก ก็ราวกับอสูรที่คลานออกมาจากกองศพ
“จิ่งเทียน! อันเซี่ย!”
หลินอันไม่หยุดฝีเท้า เขาวิ่งเข้าไปในอาคารที่พักอาศัย ไม่สนใจฝูงซอมบี้หน้าอาคารเลยแม้แต่น้อย เขาตะโกนเรียกชื่อสองพี่น้องไม่หยุด
“พี่หลิน!”
ในห้อง อันเซี่ยที่ขดตัวอยู่ในมุมห้องมีสีหน้าประหลาดใจ กลัวว่าจะฟังผิดจึงรีบยืนขึ้น ชะโงกศีรษะมองออกไปนอกหน้าต่าง
“ฉันอยู่นี่!”
อันเซี่ยยื่นตัวออกมาโบกมือ ในดวงตาเต็มไปด้วยความหวัง
ข้างนอก ซอมบี้เริ่มคลุ้มคลั่งมากขึ้น ถูกกลิ่นอายของสิ่งมีชีวิตบนตัวหลินอันดึงดูด
หลินอันได้ยินเสียงของอันเซี่ย ก็รีบเงยหน้ามองไป
ในห้อง บนเก้าอี้ มือทั้งสองข้างที่ถูกมัดของอันจิ่งเทียนพลันหลุดออกมา ข้อมือที่เนื้อหนังถลอกปอกเ
