ระพักตร์ที่เผือดลงทำให้ฮ่องเต้มิอยากจะเหยียบย ่าซ ้าลงไปมากนัก เพราะต้องให้พระนางเหลือความอหังการไว้ใช้กับจิ้งจอกเฒ่า“หม่อมฉันหวังพึ่งเสด็จแม่ให้ช่วยปกป้องชีวิตหม่อมฉันและโจวอ๋อง” ฮ่องเต้ทรงทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ถึงอย่างไรพระนางก็รักพระโอรสดุจชีวิต ย่อมต้องช่วยเหลือการนี้อย่างดีแน่ ราชครูหมิงสังเกตการต่อรองของทั้งคู่อยู่ด้านหลังเงียบๆ ฮองไทเฮาแคว้นผิงนับว่าร้ายกาจน้อยกว่าพระมารดาเลี้ยงของฮ่องเต้หมิงนัก พระนางไม่น่าจะคิดตุกติกอีกต่อไปเมื่อราชครูหมิงตามหลังฮ่องเต้โจวเฟิงออกจากตำหนักฮองไทเฮาจึงทรงเสนอให้ฮ่องเต้บอกกับโจวอ๋องให้คอยตามประกบพระมารดา“กระหม่อมไม่แน่ใจว่าจิ้งจอกเฒ่าผู้นั้นจะทำเช่นใดหากรู้ว่าฮองไทเฮาทรง หักหลัง พระองค์เตือนโจวอ๋องให้คอยตามดูแลพระมารดาในงานอย่างใกล้ชิดด้วยเถิดพะยะค่ะ”ฮ่องเต้โจวเฟิงทรงพยักพระพักตร์ “จริงสิ! ข้ามิได้บอกพระนางตามตรงว่า ฝูจินหรงคิดจะปลงพราชนม์ข้าในงานนี้”“ไม่ทูลดีแล้วพะยะค่ะ เพียงแต่ต้องให้โจวอ๋องทรงทราบเพื่อเตรียมการป้องกันได้ทันท่วงที แม้ภายนอกเราจะเตรียมคนไว้ปราบเหล่านักฆ่าแต่อย่าลืมว่าฝูจินหรงยังมีกองปราบเมืองหลวงอยู่ในกำมือ”“ท่านเตรียมกับแม่ทัพถงหรือยัง?” ฮ่องเต้โจวเฟิงทรงสอบถามถึงแม่ทัพภาคกลางคนใหม่ที่เพิ่งได้รับการแต่งตั้ง“ท่านโจวฝู่กั๋วกงได้เกลี้ยกล่อมแม่ทัพภาคใต้ได้เรียบร้อยแล้วพะยะค่ะ กองทัพภาคใต้จะไม่เข้ามายุ่งเรื่องนี้ ส่วนทัพภาคกลางของแม
