โปรดปรานหลวนเป้ยเล่อยิ่งเพราะโกรธที่หลวนเฟยสิ้นชีพไป “ฝ่าบาทเองก็คิดว่าข้าเป็นคนลงมือฆ่าหลวนเฟย แล้วยังไง? หากไม่มีนางข้าก็จะยืนอยู่ในวังหลังได้อย่างสบายใจ ไม่ว่านางจะตายด้วยฝีมือของผู้ใด? ข้าก็พอใจทั้งนั้น”“ผู้ใดคือผู้เผาวังชงหยวนกันเล่าเสด็จแม่?”ฮ่องเต้จ้องมองฮองไทเฮาเขม็ง แม่บุญธรรมของพระองค์ผู้นี้ครอบครองวังหลังมานาน ย่อมต้องทำลายและทำร้ายผู้คนมากมายที่ขวางทางพระนาง ส่วนหนึ่งหมิงเฟยหลงเองก็ได้ประโยชน์จากสิ่งที่พระนางทำจะนับว่าเขาก็เป็นผู้ร่วมทำความผิดด้วย“หนานกงกงน่ะสิ! ข้าเตือนเขาแล้วว่าหากคิดฆ่าหลวนเป้ยเล่อ ฝ่าบาทจะไม่ปล่อยพวกเราไป แต่เขาไม่ฟัง กลับบอกให้เสนาบดีจางส่งคนไปเผาที่นั่น มิคาดว่า หลวนเป้ยเล่อกลับรอดไปได้ นับตั้งแต่นั้นฝ่าบาทก็ไม่เคยไว้วางใจพวกเราอีก เสนาบดีจางก็ถูกลิดรอนอำนาจ ตัวหนานกงกงเองก็ถูกฝ่าบาทจับผิด ส่วนข้าก็ถูกพระสวามีหมางเมิน” เล่ามาถึงตรงนี้ฮองไทเฮาทรุดตัวลงนั่งบนพระเก้าอี้ “ข้ารู้ ข้ามิได้ห้ามพวกเขาอย่างจริงจัง ปล่อยให้พวกเขาเผาวังชงหยวนแล้วรออาศัยประโยชน์จากเรื่องนี้”หมิงเฟยหลงจำได้ว่าเสด็จพ่อมิเคยเสด็จไปร่วมห้องกับฮองไทเฮาเลยสักครั้งนับตั้งแต่เขาถูกพระนางนำไปเลี้ยงดูในฐานะบุตรบุญธรรม! ความรักความแค้นของคนรุ่นนั้นก็ไม่ต่างจากวังหลังในยุคของพระองค์เถียนฮองเฮาของหมิงเฟยหลงก็กำจัดสนมไปหลายคนเพราะถูกพระสวามีหมางเมิน สุดท้ายนางก็ก่อการกบฎจนต้องตาย!หงซือซือถ
