ากรมหาศาลที่เขามีในตอนนี้… เลี้ยงไหวสบายมาก!
“ได้เวลากลับสำนักแล้ว!”
สะบัดศีรษะไล่ความคิดฟุ้งซ่าน จางอวิ๋นทอดสายตามองไปทางทิศใต้
ออกมาท่องโลกภายนอกนานขนาดนี้ ก็สมควรแก่เวลาที่จะหวนคืนสู่สำนักหลิงเซียนเสียที!
…
ทางตอนใต้ของแคว้นหนานอวิ๋น... ณ สำนักหลิงเซียน
บนยอดเขาเจ้าสำนักอันสูงตระหง่านเสียดฟ้า เจ้าสำนักหลิงเซียนยืนไพล่หลังทอดสายตามองทะเลเมฆเบื้องหน้า เอ่ยถามเสียงเรียบ
“สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง?”
ในความว่างเปล่าด้านหลังเขา อากาศบิดเบี้ยวเล็กน้อยก่อนที่เงาร่างสายหนึ่งซึ่งสวมชุดคลุมโปร่งแสงจะปรากฏกายขึ้น
“ทางฝั่งสำนักหนานซาน ค่อนข้างมั่นใจได้แล้วขอรับ!”
“เป็นฝีมือของตาแก่สองคนนั้นสินะ?”
“ขอรับ!”
“มิน่าล่ะถึงได้เอาแต่หมกตัวไม่ออกมาจากสำนักหนานซานเลยช่วงนี้!”
เจ้าสำนักหลิงเซียนเบนสายตามองไปทางทิศที่ตั้งของสำนักหนานซาน ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย แววตาฉายประกายครุ่นคิด พร้อมกับผ่อนลมหายใจยาว
“โชคดีที่เจ้าหนูจางอวิ๋นจับสังเกตเฟิงหยวนได้ทันท่วงที ไม่อย่างนั้น… หากพวกเราถูกตลบหลัง แผนการคงพังพินาศ”
“ที่ข้าน้อยไร้ความสามารถ ตรวจจับตัวตนของเฟิงหยวนไม่ได้ เป็นความบกพร่องของข้าน้อยเอง!”
เงาร่างโปร่งแสงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำ
