ประโยค จางอวิ๋นก็ถลึงตาใส่แสร้งทำเป็นดุ “ยังจะขอบคุณอีก? เป็นศิษย์อาจารย์ห้ามขี้เกรงใจ!”
“ท่านอาจารย์ ศิษย์จะฝึกมันให้สำเร็จขอรับ!”
สวีหมิงรีบเปลี่ยนคำพูด สีหน้ามุ่งมั่น
จางอวิ๋นยื่นมือไปลูบหัวเขาอย่างเอ็นดู “ตอนนี้ล้างแค้นเสร็จสิ้นแล้ว อย่ามัวแต่เคร่งเครียดนักเลย หาเวลาผ่อนคลายจิตใจบ้าง นอกจากบำเพ็ญเพียรแล้ว การพักผ่อนให้เหมาะสมก็สำคัญนะ!”
ได้ยินคำนี้ สวีหมิงเม้มริมฝีปากแน่น แววตามีความลังเลพาดผ่าน
“ท่านอาจารย์ ศิษย์มีเรื่องอยากจะขอร้องขอรับ!”
จางอวิ๋นชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเลิกคิ้วยิ้ม “มีอะไรก็ว่ามา ต่อหน้าอาจารย์ไม่ต้องมีพิธีรีตอง!”
สวีหมิงสูดหายใจลึกรวบรวมความกล้า กัดฟันพูดโพล่งออกมา
“ท่านอาจารย์ ศิษย์อยากออกไปฝึกฝนหาประสบการณ์ภายนอกเพียงลำพังขอรับ!”
พูดจบเขาก็ก้มหน้างุด ไม่กล้าสบตา ราวกับเด็กที่ทำความผิดร้ายแรง
“เจ้าจะก้มหน้าทำไม?”
จางอวิ๋นเห็นท่าทางนั้นแล้วก็หลุดขำ “อยากออกไปท่องยุทธภพหาประสบการณ์เพื่อขัดเกลาตนเองเป็นเรื่องดี ไม่เห็นต้องทำท่าเหมือนทำผิดกฎสำนักเลย!”
“ท่านอาจารย์ ท่าน… ท่านไม่โกรธหรือขอรับ?”
สวีหมิงเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ
“ทำไมอาจารย์ต้องโกรธด้วย?”
จางอวิ๋นหัวเราะร่า “การออ
