ไม่อาจอยู่เพื่อแบ่งปันสามีสุดที่รักกับผู้ใดได้ “ท่านบอกข้าเพื่อแจ้งให้ทราบงั้นหรือ?”“เจ้าอย่าเพิ่งโกรธ ข้ามิได้หมายความว่าข้าจะไปหลับนอนกับพวกนาง แต่หน้าที่ของข้าคือต้องไปดูแลพวกนางบ้างจะตัดขาดไปเฉยๆ ในยามนี้ก็เท่ากับข้าทำผิดกับพวกนาง อีกอย่างหากข้าเลิกสนใจพวกนางไปเลยจะทำให้ผู้อื่นรู้สึกผิดปกติ”“ข้าก็ยังไม่ได้ว่าอะไรท่านนี่?”“แต่หน้าเจ้าตึงเกินไป ยิ้มให้ข้าสักหน่อยได้ไหม?”“ท่านจะให้ข้ายิ้มทั้งๆ ที่สามีข้าบอกจะไปหาสตรีอื่นหรือ?”หมิงเฟยหลงหน้าเจื่อน สิ่งที่เขากลัวที่สุดคือนางจะหนีเขาไป หากหงซือซือคิดจะหนีคงยากที่เขาจะตามหานางเจอเพราะนางสามีแปรเปลี่ยนโฉมหน้าเป็นผู้ใดก็ได้ แค่คิดเขาก็เสียวสันหลัง “ข้าแค่ขอไปแวะเวียนพูดคุยกับพวกนางสักหน่อยเท่านั้น อีกอย่างเราก็ยังจับคนที่คิดวางยาข้ากับเสี่ยวตี้มิได้ เจ้าไม่อยากรู้ความจริงเรื่องนี้แล้วหรือ? ข้ายังมีสัญญาว่าจ้างเจ้าอยู่นะ”การตายขององค์ชายหมิงเหอตี้บุตรชายคนสุดท้ายของเขายังไม่ได้รับการคลี่คลาย ฮ่องเต้ยังคงคิดอยากจะสืบหาความจริงเรื่องนี้ให้กระจ่างได้ผล! เมื่อเขาล่อหลอกนางให้หันไปสนใจเรื่องการสืบคดีและเงินค่าจ้างสืบหาความจริง ดวงตาของหงซือซือก็เบิกกว้างลืมความขุ่นเคืองไปชั่วขณะ “จริงสิ! เช่นนั้นท่านวางแผนไปตามตำหนักต่างๆ ให้ดีก่อนที่เราจะออกจากวังเที่ยวนี้ควรจะจัดการคดีวางยาให้เรียบร้อยเสียก่อน”ฮ่องเต้ถอดหายใจโล่งอก “อืม! ข้าจะเริ่มจากตำหนัก
