องครักษ์จูถือห่อขนมแป้งทอดสองห่อใหญ่เข้ามาในจวนเจ้าเมือง จินวั่งซู่ที่ยังเดินไปถนัดมีเติ้งเฉินฟู่ประคองออกมานั่งยังห้องโถง“ข้าดีใจจริงๆ วันนี้หมอเกายิ้มให้ข้าด้วย นางยิ้มทีโลกนี้สว่างสดใส”จินวั่งซู่สีหน้าแช่มชื่น ถ้าหากวันนี้ไม่มีองครักษ์เติ้งอยู่ด้วยล่ะก็ เห็นทีเขาต้องโดนนางกอดจูบลูบไล้อยู่นานสองนานแน่ “อืม…พรุ่งนี้ เจ้าก็อย่าลืมมาเฝ้าตอนทำแผลอีกก็แล้วกัน”“ข้าไม่ลืมแน่นอน” เติ้งเฉินฟู่ยิ้มกว้าง แม้เขาจะดูออกว่าท่านหมอเกาจะชื่นชมคุณชายจิน ‘บุบผามีใจสายน ้าไร้รัก’ เรื่องที่หวาดหวั่นย่อมไม่มีทางเกิดขึ้น หู่ซิ่นสือเดินเข้ามาสมทบ ใบหน้าของเขาเบิกบานเพราะใกล้ถึงวันวิวาห์แล้ว หัวหน้าองครักษ์เสื้อแพรเขาไปทักทายถามไถ่อาการคุณชายจิน“พวกท่านอยู่พร้อมหน้ากันเสียด้วย ดีจริง!”“อ้าว! จิ้นติ้ง ข้ากำลังมองหาเจ้าอยู่เทียว เห็นว่าเจ้าได้รับมอบหมายงานลับ ข้ายังเกรงเจ้าจะไม่อยู่ร่วมงานแต่งงานของข้า”“ไม่ต้องห่วง! ข้าอยู่แน่นอน จะดื่มสุรามงคลในงานหัวหน้าหู่ให้เต็มที่” รอยยิ้มของจูจิ้นติ้งยิ้มกว้างเมื่อคืนเขานำหน้าหู่ซิ่นสือไปแล้วหลายก้าว เรื่องนี้น่ารื่นรมย์นัก“เหตุใดท่านจึงมีขนมแป้งทอดติดมือมาด้วย? ข้าออกไปดูข้างหน้าแม่ค้าคนงามไม่มาตั้งแผงขายมิใช่หรือ?”“อ้อ! ข้าสั่งไว้เป็นพิเศษน่ะสิ รู้มาว่าวันนี้พวกนางจะไม่มาตั้งแผงขายเพราะไปเยี่ยมญาติที่บ้านนอก”หน้าตาของจูจิ้นติ้งดูภูมิใจจนเย่อหยิ่ง จินวั่งซู่เคยเห็น
