“เจ้ามาตรงเวลานัดหมายดีจริง ไม่ต้องดูแลลูกหรือไร?” ร่างในชุดดำที่นั่งอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่ร้องทักลงมา ผู้ที่มาใหม่กระโจนครั้งเดียวก็ขึ้นไปนั่งอยู่ข้างๆ“พอเจ้านัดปุ๊บ ข้าก็รีบเอาลูกไปฝากท่านแม่ไว้ทันที”“แม่สามีของเจ้าช่างดีเสียจริง เลี้ยงลูกให้ตลอดเลย”“อืม…ท่านแม่รักหลานๆ มาก คอยถามข้าตลอดเลยว่าข้าไม่มีธุระจะออกไปที่ไหนบ้างหรือ? เพราะท่านจะได้เอาหลานไปเลี้ยง” ร่างอวบอิ่มในชุดนินจาเปิดผ้าคลุมหน้าออกพลางพยักหน้าอย่างภาคภูมิใจ“ข้าขอบใจที่เจ้าเอายาเสริมแรงไปให้ข้า ไม่งั้นข้าคงไม่ได้ออกมาจากวังหลวงแน่” หงซือซือหันมายิ้มน้อยๆ ให้สหายรัก “เอ๊ะ! หรือว่าเจ้ามียานี้ไว้เพื่อ….”“ใช่! พวกเขาเป็นพี่น้องกันนะ นิสัยก็คงจะคล้ายๆกันแหละ”“สามีเจ้าก็ทารุณเจ้าบ่อยหรือ?”ใบหน้าของพราชายาหานซู่ลี่แดงก ่า นางตอบอึกๆ อักๆ “ก็ทำนองนั้น”“อืม…ผู้ชายตระกูลหมิงช่างพร้อมจะสร้างทายาทนัก เช่นนั้นเจ้ากับข้าคงต้องหาวิธีรับมือให้ดียิ่งขึ้น”“ท่าทางฮ่องเต้ทั้งรักทั้งหลงเจ้าขนาดนั้น เจ้าคงลำบากกว่าข้าเป็นแน่” พราชายาหานซู่ลี่นึกถึงอาการติดภรรยาของท่านอ๋องเก้าแล้วถึงกับส่ายศีรษะ ทุกคืนสวามีของนางทั้งดมทั้งจูบทั้งกัดแก้มและแขนที่อวบอิ่มของนาง หากจะเรียกให้ถูกต้องควรจะพูดว่า ‘กิน’จะดีกว่า ท่านอ๋องเก้าชอบเนื้อนิ่มหยุ่นของภรรยายิ่งนัก ถึงกับบังคับให้นางกินอาหารให้มากขึ้น และกินยาขยายร่างของเจ้าผีไร้หลุมหมอเถื่อนที่ผลิตยาประหลาดๆ ค
