้นทุกคนแล้วว่ามิได้เป็นเจ้าของ” องครักษ์ผู้นั้นแบมือให้เหม่ยห้าวดูต่างหูข้างหนึ่งที่ตกอยู่ในซอกข้างตู้ในที่เกิดเหตุ“ดูจากมูลค่าของมันแล้ว ไม่น่าจะใช่สิ่งของที่เหล่านางกำนัลจะมีได้”“ขอรับ! ต้องระดับหัวหน้านางกำนัลหรือนางข้าหลวงระดับสูงจึงจะได้รับอนุญาตให้สวมใส่เครื่องประดับที่สูงค่าเช่นนี้”“ค้นหาต่อไปอย่างละเอียด ทั้งบริเวณใกล้เคียงกับที่พบศพด้วย พวกมันอาจจะทิ้งร่องรอยอะไรเอาไว้อีกก็ได้”“ขอรับ!”เหม่ยห้าวก้มลงมองต่างหูทองคำประดับไข่มุกในมือ แค่ตรวจสอบว่าผู้ใดเป็นเจ้าของก็น่าจะบ่งชี้ทิศทางของกลุ่มผู้ที่คิดทำร้ายน้องสาวของเขาได้แล้ว แต่เรื่องนี้จะปกปิดมิได้เพราะฮ่องเต้ทรงรอฟังการสืบสวนอยู่หัวหน้าองครักษ์เหม่ยรีบตรงไปยังตำหนักเป่าฉี“ได้ความอย่างไรบ้าง?” ฮ่องเต้ผุดลุกขึ้นเมื่อเห็นเหม่ยห้าวเดินตรงเข้ามาอู๋กงกงเองก็พลอยแตกตื่นไปด้วย เหม่ยห้าวและรองหัวหน้าองครักษ์วังหลวงเข้ามาถวายบังคมฮ่องเต้และฮองเฮาที่ประทับอยู่ข้างเคียงกัน รองหัวหน้าองครักษ์เข้าไปมอบบันทึกการตรวจสอบให้กับอู๋กงกง ส่วนเหม่ยห้าวก็กราบทูลสิ่งที่เกิดขึ้นและค้นพบให้ทั้งสองพระองค์ได้ทรงทราบ“ฮองเฮา เครื่องประดับแค่นี้เจ้าคงพอจะสืบได้กระมัง?” เหม่ยห้าวแปลกใจที่ฮ่องเต้ทรงพยักหน้าให้อู๋กงกงนำต่างหูที่วางในถาดนั้นไปให้ฮองเฮาทอดพระเนตร“เพคะ”เหม่ยห้าวแปลกใจจึงเงยหน้าขึ้นมองพระพักตร์ฮองเฮาเห็นสายพระเนตรเชื่อมั่นของนางแล้วก็นึกไม่ออกว่า
