สียดายที่ราคายานี้เท่ากับเบี้ยหวัดของพระสนมระดับกุ้ยเฟยถึงห้าเดือน“จะเท่าใดก็ต้องซื้อมาให้ได้ หรือเจ้าจะเปิ่นกงทนมองนางเชิดหน้าชูคออยู่ในตำหนักเสียนเหลียงเป็นคนโปรดอยู่เช่นนี้เล่า?”“เพคะ” ต่งมามาหลี่นึกถึงเงินเบี้ยหวัดที่เสิ่นกุ้ยเฟยได้รับ แต่ละเดือนคือแปดร้อยตำลึง เมื่อเทียบกับฮูหยินของขุนนางทั่วไปที่ได้รับเพียงเดือนละสามสิบตำลึงแล้ว นับว่าพระสนมมีรายมาก ทว่าส่วนใหญ่จะสิ้นเปลืองไปกับการซื้อข่าวจากตำหนักต่างๆ ติดสินบนขันทีเพื่อให้ได้ถวายการปรนนิบัติ มอบรางวัลให้แก่ขันทีและนางกำนัลที่เป็นธุระในเรื่องต่างๆ อีกทั้งยังต้องซื้อหาเครื่องประทินโฉมที่คุณภาพสูงจากนอกวังจึงเหลือเก็บเดือนละไม่มากนัก
