ัวหน้าสวีคงพยายามช่วยปกปิดทุกอย่าง เมื่อเขาป้อนยานางเสร็จก็ประคองนางให้นอนลง“ข้าไม่เป็นไรแล้ว พี่สามท่านกลับไปพักผ่อนเถิดท่านเองก็เจอเรื่องมากมายพอแล้ววันนี้”“ไม่! ข้าจะนอนที่นี่ จะคอยดูแลเจ้าก่อน” เขาสบตานางแน่วแน่ ดวงตาคมกริบนั้นยากที่นางจะต้านทาน “หรือว่าเจ้ามีข้อขัดข้อง อันที่จริงข้าว่าจะให้หัวหน้าสวีเอาเตียงเล็กมาให้ข้านอนเฝ้าเจ้าในห้องนี้ด้วยซ ้า”“ไม่ได้!”“ทำไมกัน? เจ้าก็เป็นบุรุษ ข้าก็เป็นบุรุษจะนอนห้องเดียวกันก็ไม่เห็นจะแปลก”จอมยุทธ์หงอึ้งไปชั่วขณะ นางไม่รู้จะโต้แย้งเขาได้อย่างไร? เมื่อเห็นนางนิ่งงันคุณชายสามก็แอบยกยิ้มมุมปาก เดินออกไปสั่งให้หัวหน้าสวียกเตียงเล็กเข้ามาแอบมุมหนึ่งในห้องใกล้เตียงของนาง หัวหน้าสวีไม่กล้าเอ่ยปากทัดทานเมื่อเห็นหัวหน้าของตนทำหน้านิ่งๆ ใครเล่าจะกล้าขัดฮ่องเต้?“วางเตียงไว้ตรงนี้ แล้วพวกเจ้าออกไปได้ ข้าจะอยู่ดูแลน้องหงเอง”“อืม…แล้วแต่ท่านก็แล้วกัน” หงซือซือผงกศีรษะขึ้นมองด้วยความจนใจจึงแสร้งนอนหลับตานิ่ง “ข้านอนก่อนก็แล้วกัน”หมิงเฟยหลงหัวเราะหึๆ ในลำคอ ล้มตัวลงนอนตะแคงข้างมองดูร่างบางที่นอนอยู่เตียงด้านหน้า รู้สึกว่าตนเองมีเรื่องน่าสนใจให้ทำมากกว่าการระแวดระวังคอยป้องกันคนมาตามล่าสังหารหรือไม่ก็หวาดกลัวการวางแผนชิงอำนาจอย่างที่ผ่านมา ‘น้องหงการตามสืบเรื่องของเจ้าก็น่าจะเป็นเรื่องที่ทำให้ชีวิตของข้าสนุกขึ้น’ฮ่องเต้ทรงคุ้นชินกับการตื่นบรรทมแต่ก่อนฟ้าส
