งซือซือกับหานซู่ลี่ลอบสบตากัน “เหตุใดพี่สามจึงคิดว่าตนเองได้พบกับนักแปลงโฉมล่ะ เจ้าคะ?” พราชายาหานทำใจดีสู้เสือ“เพราะข้ารู้สึกว่าสบตากับคนผู้นั้นแล้วแปลกกว่าผู้อื่น มันเป็นความรู้สึกคุ้นเคย เมื่อเห็นอีกครั้งก็คล้ายกับติดอยู่ในใจ”“นั่นเป็นเพราะท่านอาจจะเจอคนที่คล้ายๆ กับเขาหลายคนหรือเปล่า? วะ เอ๊ย! คฤหาสน์ของท่านคนมากมายนักอาจจะมีลักษณะคล้ายกันก็ได้” หานซู่ลี่รีบกลบเกลื่อนเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ทว่าคุณชายสามกลับไม่คล้อยตาม“น้องสะใภ้ ข้าก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าเพราะเหตุใดจึงคิดว่าคนที่ข้าเจอผู้นั้นจึงดูไม่เหมือนคนที่ข้าเคยเจอ? อาจจะเป็นเพราะบุคลิกลักษณะเปลี่ยนไปจากคนเคย ขี้ขลาดกลับเป็นคนกล้าหาญขึ้นมาฉับพลันมันดูแปลกเกินไป แม้รูปร่างหน้าจะเหมือนกัน แต่ก็คงเหมือนนักเล่านิทานได้กล่าวไว้เมื่อวานว่าคนที่ใกล้ชิดจะเป็นผู้สังเกตเห็นความผิดปกติได้ง่าย”หงซือซือใจกระตุก เจ้ามังกรขาวตัวนี้จับผิดนางได้จริงๆ แม้เขาจะไม่รู้ชัดเจนนักทว่าคนเช่นนี้ต้องพยายามหลีกเลี่ยง “พี่สามยังไม่มีข้อพิสูจน์นี่ขอรับว่าคนผู้นั้นเป็นนักแปลงโฉม ท่านก็แค่อาศัยความรู้สึกบางทีท่านยังไม่เคยเจอนักแปลงโฉมจริงๆ กระมัง?”“อืม…ข้าแค่อาศัยความรู้สึกจริงๆ อย่างเจ้าว่า”เขาหันมาสบตาจอมยุทธ์หนุ่มน้อย “อย่างเช่นข้าได้เจอเจ้าก็รู้สึกคล้ายกับเคยพบกันมาก่อนแล้ว รู้สึกคุ้นเคยจนบอกไม่ถูก”หงซือซือหลบตาวูบเสหันไปมองหานซู่ลี่ “ใบหน้าข้าอาจจะคล
