์หงได้ยินคำพูดพึมพำนั้นจากปากเขาพอดี จังหวะนั้นกลองรัวขึ้นจึงไม่มีผู้ใดได้ยินสิ่งที่เขาพูดนอกจากนาง“เพราะถูกบีบคั้นให้ออกจากราชวัง เขากลายเป็นคนพเนจรจนไปรู้จักกับ ผู้เฒ่าหมื่นกระบี่ด้วยความเมตตาของท่านผู้เฒ่าเขาจึงได้อยู่ร ่าเรียนวิชาตีกระบี่ที่แข็งแกร่งทนทานและยังได้วิชากระบี่ติดตัว ด้วยความหวาดกลัวราชสำนักจะตามหาตนพบจึงหนีไปซ่อนตัวอยู่ด้านหลังหอคณิกาแห่งหนึ่งในแคว้นเหลียน ครานั้นเถ้าแก่เนี้ยหอคณิกาที่เก่งกาจในการแปลงโฉมได้พบเห็นเขาก็ถูกชะตาจึงรับไว้เป็นศิษย์ ฉายาของอาจารย์เซียนพันหน้าคือ นางมารพันโฉม ซึ่งหลบซ่อนตัวหนีการติดตามของตำหนักมาร นางมารพันโฉมผู้นี้ได้ถ่ายทอดวิชาให้เซียนพันหน้าจนหมดสิ้น จากนั้นหากก็หายตัวไป….” ชายชราหยุดพักจิบน ้าชาปล่อยให้กลองรัวเร่งเร้าความสนใจ “แม้เซียนพันหน้าจะมีทั้งวิชาการกระบี่และแปลงโฉม ทว่ากลับไม่นิยมการประลองยุทธ์นักมักจะเปลี่ยนใบหน้าไปเรื่อยๆ เดินทางอยู่ระหว่างห้าแคว้นจนกระทั่งได้พบรักกับ จอมยุทธ์หญิงผู้หนึ่ง…”“พวกเขามีบุตรหรือไม่?” เสียงตะโกนจากโต๊ะด้านหน้าที่อดรนทนไม่ไหว“ใจเย็นๆ ท่านผู้ฟัง ขอข้าชิมขนมดาวกระจายอันขึ้นชื่อของโรงเตี๊ยมจอมยุทธ์สักคำก่อน” นักเล่านิทานหยิบขนมก้อนแบนรูปดาวขึ้นมากัดคำหนึ่ง หลับตาเคี้ยวอย่างดื่มด ่าในรสชาติ “อา…อร่อยจริง” นับเป็นการแนะนำแอบแฝงที่ได้ผล เพียงเห็นนักเล่านิทานกินขนมด้วยท่าทีเช่นนั้นแต่ละโต๊ะก็ร้องสั่งขนมทั
