ทันทีที่หายไปก็หาไม่เจอแล้วเขาก็ไม่กล้าเสียเวลานานนัก ทำได้เพียงไปทำร่องรอยปลอมก่อน สุดท้ายค่อยคิดวิธีอีก นึกไม่ถึง……“ชิ้นนั้นในมือของหลานเยาเยาเกิดอะไรขึ้น?” ใบหน้าของหานแสยิ่งขรึมขึ้นเรื่อยๆ เหมือนว่าจะสามารถกินคนได้เจ็ดแปดคนในคำเดียว“เก็บมาจากที่ที่ทำร่องรอยปลอมขอรับ” ผู้ใต้บังคับบัญชาสั่นเทา มองดูเจ้าของเรือของตัวเองด้วยสีหน้าที่บริสุทธิ์ “เจ้าของเรือขอรับ ข้าน้อยไม่รู้จริงๆว่าเกิดอะไรขึ้นขอรับ? หรือว่าชิ้นส่วนชุดเกราะสีเหลืองทองที่เก็บติดมือมานั้นเป็นของจริงขอรับ?”“……” หานแสมุมปากกระตุกไม่ใช่ของจริง หลานเยาเยาจะยอมรับอย่างชัดเจนในแวบเดียวได้อย่างไร อีกทั้งไม่มีการสงสัยแม้สักนิด ก็ต้องการจะมาที่นี่ให้ได้แล้ว?จริงยิ่งกว่าทองของจริงโดยแท้!เวลานี้!หานแสปวดตาเล็กน้อย เขาไม่อยากมองผู้ใต้บังคับบัญชาที่เก็บติดมือมาก็สามารถเก็บเกราะสีเหลืองทองของจริงมาได้สักแวบอีกแล้ว ปรารถนาให้เขาไสหัวไปได้ไกลแค่ไหนก็ไสหัวไปไกลเท่านั้น ไม่ต้องมาขวางหูขวางตาเขาอีกแล้วด้วยเหตุนี้!หานแสหาที่นั่งลงง่ายๆ เมื่อพิงของสิ่งหนึ่ง เอียงศีรษะ ก็ปิดตาพักผ่อนเรื่องอื่นๆล้วนไม่อยากสนใจแล้ว688
รอจนหลานเยาเยาค่อยๆสงบลงมา นางช่วยเย่แจ๋หยิ่งตรวจร่างกายดีๆ หลังจากได้รู้สภาวะของร่างกายแล้ว นํ้าตาใสๆสองแถวก็ตกลงมาอีกในพริบตา เพียงแค่ครั้งนี้ไม่มีเสียงร้องไห้แล้วเท่านั้นเย่แจ๋หยิ่งบาดเจ็บหนักเกินไป อย่าเห็นว่าตอนนี้ร่างกายย
