วดเร็ว แต่สถานที่นั้น มองดูว่าอยู่ไม่ไกล ในความเป็นจริงที่นี่ชั่งใหญ่โตนัก ยิ่งเดินรู้สึกว่ายิ่งไกลอย่างเดียวที่โชคดีคือเวลาที่พวกเขามาที่นี่เป็นตอนเช้าตรู่ และไม่ใช่ตอนเย็นแต่…….จากการสำรวจรอบหนึ่ง เรือแห่งความสิ้นหวังเทียบท่า ยังได้เตรียมการป้องกันอีกลงจากเรือข้ามผ่านภูเขาศพ เกรงว่าตอนนี้ได้ผ่านช่วงเที่ยงไปแล้ว ห่างจะตอนเย็นไม่นานแล้วระยะทางยังเดินได้ไม่ถึงครึ่ง ลมก็เริ่มพัดกระหนํ่าอย่างบ้าคลั่ง เมฆบนท้องฟ้ายิ่งรวมตัวยิ่งเยอะ สุดท้ายค่อยๆก่อตัวเปลี่ยนเป็นสีดำอย่างแท้จริงแล้ว ดั่งหมึกเช่นนั้นระหว่างชั้นเมฆเริ่มมีลูกไฟระยิบระยับนั่นคือสายฟ้า!ลูกไฟชนิดนี้ยังเล็กเกินไป เพียงแค่ทอดยาวคดเคี้ยวเป็นเส้นๆ สามารถทำได้เพียงแลบบนชั้นเมฆ แต่จากเวลาที่ผ่านไป สายฟ้าที่ระยิบระยับ เริ่มค่อยๆใหญ่ขึ้น และราวกับว่าเริ่มหยั่งรากและแตกหน่อ แลบออกมาเป็นสายฟ้าสีขาวสะดุดตาเป็นเส้นๆดั่งสายใยเดิมทีเป็นเพียงแค่สายฟ้าในชั้นเมฆ677
เพิ่งจะผ่านไปครู่เดียว ก็เริ่มผ่าไปถึงครึ่งหนึ่งของท้องฟ้าแล้วสุดท้าย…….“เปรี้ยง” เสียงหนึ่งสายฟ้าสีขาวสว่างแสบตาเส้นหนึ่ง จากชั้นเมฆที่ทอดยาวคดเคี้ยวฝาดลงบนพื้นพื้นดินบนพื้นที่ไหม้ดำอยู่แล้วในเดิมทีมีควันไหม้เพิ่มขึ้นอีกชั้นในพริบตาฟ้าแลบนั่นผ่าลงด้านหน้าของพวกเขาพอดีอยู่ใกล้หน่อยก็ล้วนสั่นสะเทือนไปทั้งตัว“ไม่ดี เริ่มแล้ว!”หลังจากเสียงหนึ่งของหลานเยาเยา ฟ้าผ่าเช่นนี้เพียงแค่เพิ่งเร
