ที่แท้ไม่ใช่ว่าเย่แจ๋หยิ่งไม่มีกลยุทธ์ที่ดี เพียงแค่ไม่กล้าบอกต่อนางหลานเยาเยาหลับตาลง กำหมัดแน่น นิ่งเงียบครู่หนึ่ง ราวกับว่ากำลังพยายามอดกลั้นนํ้าตาไว้สุดๆ หลังจากที่ปรับสภาพในจิตใจดีแล้ว ถึงได้ลูบท้องของตัวเองเบาๆครู่หนึ่งต้องไม่ทำให้ลูกในท้องได้รับผลกระทบจากสภาพจิตใจของนางเด็ดขาดแต่นาทีนั้นที่ลืมตาขึ้นใหม่อีกครั้ง คัดจมูกทันที ดวงตาทั้งคู่เลือนรางในพริบตานํ้าตาที่ฝืนกลับไปเอ่อล้นฉับพลันนางนั่งยองลงบนพื้นทันที มือสองข้างปิดตาทั้งคู่ของตัวเอง ร้องไห้จนร่างกายสั่นเทาทั้งตัว แต่กลับไม่ได้ร้องไห้ออกเสียงนางโกหกคนอื่นได้ แต่กลับโกหกจิตใจของตัวเองไม่ได้……ยู่หลิวซูยื่นมือออกไป คิดต้องการปลอบนาง แต่ในจิตใจของเขาก็เสียใจเป็นที่สุดอย่างไรเสียหลานเยาเยามอบสำนักหงอีให้เขา ถูกสังหารไปเกือบหมดแล้ว หากว่าไม่ใช่เพราะยังมีคนจากนอกแผ่นดินได้รับบาดเจ็บสาหัสและหลบหนีไปไม่กี่คน เขายังจะสู้หน้าหลานเยาเยาได้อย่างไร?ร้องเถอะ!บางทีร้องสักรอบอาจจะรู้สึกดีขึ้นบ้างหลังจากนั้นครู่หนึ่งหลานเยาเยาจัดการสภาพจิตใจอีกครั้ง ค่อยๆลุกขึ้น กล่าวเบาๆ“ข้าอยากไปดูที่หุบเขาอัคนิคณะ”652
“……ได้ขอรับ!” ยู่หลิวซูตอบรับแล้วในไม่ช้า ทั้งสองออกเดินทาง ระหว่างนั้นนางได้สอบถามสถานการณ์ของสงครามใหญ่อย่างละเอียด ยู่หลิวซูก็บอกนางตามความเป็นจริงการต่อสู้ครั้งสุดท้ายนั่น ก็คือวันนั้นที่นางถูกเย่แจ๋หยิ่งวางยานอนหลับพอดีปราชาชนในเมือง
