้อยได้อย่างชัดเจนบนโต๊ะหิน เหล้าไหหนึ่ง ภาชนะเหล้าสอง ถั่วลิสงจานหนึ่ง และเมล็ดธัญพืชห้าชนิดถุงเล็กๆ631
คนที่นั่งอยู่ตรงข้างก็คือหลานเยาเยาที่ลำบากเหนื่อยล้า นางสวมชุดสีแดงแพรวพราว ผมดำดั่งหมึกรวบขึ้นทั้งหมด และไม่ได้จงใจหวีให้เป็นทรงผมของผู้ชาย และไม่ได้ตั้งใจแต่งตัวเป็นผู้หญิง แต่มองดูแล้วองอาจห้าวหาญเป็นพิเศษแม้ว่าจะเหน็ดเหนื่อยอ่อนล้า ก็ทำให้ผู้คนอดกลั้นความสนใจไม่ได้นางเพิ่งจะนั่งลง ยังไม่ทันจะได้ดื่มชาร้อนๆให้ดีๆอึกหนึ่งก็พูดคุยเรื่องของคนจากนอกแผ่นดินกับเย่แจ๋หยิ่ง หลานเยาเยาสังเกตได้ตั้งนานแล้วถึงพฤติกรรมที่ทำให้คนประหลาดใจของคนจากนอกแผ่นดินดังนั้นจึงค่อนข้างสนใจต่อเรื่องนี้“หลังจากนั้นล่ะ? รองแม่ทัพยังนำคนสืบค้นภูเขาอีกหรือไม่?”“สืบค้นแล้ว แต่ค้นไม่เจอ คนจากนอกแผ่นดินเหล่านั้นก็เหมือนกับหายตัวไปเช่นนั้น”ยากมาที่เย่แจ๋หยิ่งจะมีเวลาว่าง และเหมือนดั่งเวลาว่างในอดีตเช่นนั้น มือถือภาชนะเหล้า ข้อศอกพิงโต๊ะหิน แกว่งไกวเล็กน้อย จิ๊บเบาๆแต่สายตาตกอยู่บนร่างของหลานเยาเยาตลอด เริ่มตั้งแต่หลานเยาเยาปรากฏตัวก็ไม่เคยจากไปเลย“บางทีอาจเป็นดั่งที่รองแม่ทัพกล่าว พวกเขากำลังหนี”“เพราะเหตุใด?” มุมปากของเย่แจ๋หยิ่งยกขึ้นเล็กน้อย อดที่จะเอียงศีรษะไม่ได้ ดูเหมือนว่ามีความสนใจ“เหมือนจะพบว่าลูกเล็กเด็กน้อยของคนจากนอกแผ่นดินเหล่านั้น ล้วนเป็นคนจากนอกแผ่นดินที่อายุน้อยแข็งแรงกำยำนำพาเข้าป่าทึบ632
ลู
