หลานเยาเยาพยักหน้านางก็สังเกตได้ เอาความคิดในใจพูดออกมา ดูว่าความคิดเหมือนกับเย่แจ๋หยิ่งหรือไม่ “ราวกับว่าพวกเขาร้อนใจเป็นอย่างมาก”“อืม!” เย่แจ๋หยิ่งก็พบจุดนี้แล้วแต่เพราะว่าจุดนี้ เย่แจ๋หยิ่งกลับขมวดคิ้วขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “ก็กลัวว่าการเข้าบุกรุกครั้งหน้าของพวกเขา จะเร็วมากกว่าที่พวกเราคิดไว้ หากว่าเป็นเช่นนั้น อาวุธโบราณอีกมากมายของพวกเรายังมีไม่เพียงพอ”เห็นระหว่างคิ้วที่งดงามของเย่แจ๋หยิ่งมีความกังวล หลานเยาเยาอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นไปตกอยู่ระหว่างคิ้วของเขา ค่อยๆทำคิ้วที่ขมวดลึกของเขาให้ราบเรียบ“ไม่จำเป็นต้องเป็นห่วง จะต้องมีหนทางแก้ไขได้ ก่อนที่เรื่องจะเกิดอย่าเพิ่งกังวลเมื่อประสบปัญหาจะต้องมีทางแก้เสมอ พวกเราทุ่มสุดความสามารถก็ได้แล้ว หากสุดท้ายยังไม่สามารถหยุดยั้งคนจากนอกแผ่นดินได้ ก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยถึงจะตายพวกเราก็ได้อยู่ด้วยกัน”เย่แจ๋หยิ่งมองดูหลานเยาเยาอย่างลึกซึ้ง มุมปากยกขึ้น เบาๆ “อืม”เสียงหนึ่ง ทันทีจากนั้นจุ๊บลงไปที่คิ้วของนางเล็กน้อยหลานเยาเยายิ้มแล้วและมือสองข้างกุมแก้มของเขาเอาไว้ จูบริมฝีปากบางๆที่เย็นของเขาเบาๆ…….——เป็นดั่งที่อ๋องเย่คาดการณ์606
การเข้าบุกรุกครั้งที่สองของคนจากนอกแผ่นดินเร็วกว่ากำหนด ครั้งนี้ไม่เพียงเร็วกว่ากำหนด แม้แต่สวมสีฟ้า สีเงิน กระทั่งคนจากนอกแผ่นดินที่สวมชุดเกราะสีเหลืองทองก็ปรากฏตัวแล้วหากแยกแยะตามสีสีบรอนซ์แดงคือคนจากนอกแผ่นดินชั้นตํ่
