นั้นข้าก็คงไม่ต้องออกโรงเอง”เมื่อครู่คำพูดที่หลานเยาเยากำชับเย่แจ๋หยิ่งอย่างละเอียด เขาได้ยินแล้ว ตอนนี้ไม่ต้องให้นางกำชับ เขารีบเปิดฝาออกสูดดมทันที ใบหน้าบิดเบี้ยวในพริบตากลิ่นนี้ไม่ได้ขึ้นหัวธรรมดาๆ…….หากไม่ได้อยู่ในสายตาของทุกคน คาดว่าเขาคงหันหน้าไปอ้วกแล้วเพียงแต่…….ทำไมอ๋องเย่ไม่มีปัญหาเลยสักนิดด้วยเหตุนี้ เขาเหลือบมองทางหลานเยาเยา ใช้สายตาชนิดที่กลัดกลุ้มอีกทั้งสงสัยเป็นอย่างมากมองดูนาง495
“ขวดเล็กๆสองขวดเป็นสิ่งของอย่างเดียวกัน?”หลานเยาเยาพยักหน้า “ไม่งั้นล่ะ! ยังจะให้ยาพิษเจ้าได้หรือ?”พูดพลาง นางก็หยิบสิ่งของสองถุงใหญ่ๆรูปร่างเป็นผงแป้งออกมาอีก ฉีกออกเป็นรูเล็กๆรูหนึ่ง ใช้ห่อจื๋อจื่อจุดไฟ ผงแป้งเหล่านั้นกระจายออกเป็นควันขาวหนาแน่นในชั่วพริบตานางคนเดียวให้พวกเขาถือไว้ในมือถุงหนึ่ง“รีบไปรีบกลับ ของสิ่งนี้อานุภาพยิ่งใหญ่ เกรงว่ากลิ่นในขวดเล็กๆก็ไม่สามารถทนได้นานเท่าไหร่”ทั้งสองพยักหน้าเล็กน้อยจากนั้นแฉลบตัวจากไป แต่ขณะที่หมุนตัวจากไป หานแสเห็นได้ชัดว่าใบหน้าของเย่แจ๋หยิ่งแทบจะย่นเข้าหากัน กลิ่นร้ายแรงเป็นพิเศษไม่ได้ด้อยไปกว่าสิ่งนั้นที่เขาดมเมื่อครู่จริงๆว่าแล้ว ทำไมอ๋องเย่ถึงไม่มีปัญหาที่แท้ก็อดกลั้น……สองคนหยิบสิ่งของที่กระจายหมอกควันหนาแน่นออกมา คนหนึ่งล้อมไปอีกทางหนึ่ง คนจากนอกแผ่นดิน เหาะไปเหาะมา จากนั้นไม่นาน หมอกควันค่อยๆลอยตลบอบอวลขึ้นรอบๆ อีกทั้งหมอกควันยิ่งรุนแรงขึ้นเ
