หลังจากที่หานแสพยักหน้าตอบรับจ่ายเหรียญเงินแล้ว ในใจหลานเยาเยาเต็มไปด้วยว่าปีติยินดี บนใบหน้ากลับเฉยเมยแล้วพาเขาไปในโรงเหล้าแห่งหนึ่งของเมืองโยวกวงที่นี่ไม่ได้รุ่งเรืองเช่นที่เมืองหลวง บ้านสามสี่ชั้นตั้งสลอนมีเสียงดังเอะอะอยู่สองข้างทาง นั่นดูแล้วล้วนเป็นความเจริญรุ่งเรืองก้าวหน้าและที่นี่ ยืนอยู่ที่สูง มองออกไปไกลๆ สูงที่สุดก็เป็นตึกเล็กๆสามชั้น อีกทั้งเป็นที่อยู่ของขุนนาง และเพราะสถานที่ที่อยู่ตอนนี้คือ จวนของเจ้าเมืองในโรงเหล้า!หลานเยาเยาเรียกเสี่ยวเอ้อมา สั่งนํ้าชาและอาหารที่ดีที่สุดมา มีมาดของเจ้าบ้านที่ได้ทำการต้อนรับแขกจากแดนไกลยั่วจนทำให้ของหานแสไม่พอใจในใจ“แม้ว่าชานี้จะไม่ได้เป็นชาที่ดีที่สุดในโลก แต่เข้าปากแล้วหวานอร่อย และมีรสชาติพิเศษ เชิญ!”ตั้งแต่ได้ยินเสียงของนางจากด้านนอกห้อง ตลอดจนตอนนี้ สายตาของเขาล้วนไม่ได้ละไปจากนางเลยนางยังคงเย็นชาต่อเขาแม้จะบอกว่าพฤติกรรมเป็นธรรมชาติ แต่เขามักจะสามารถสัมผัสได้ถึงความห่างเหิน“ไม่เป็นไร มีนํ้าชาก็ดี!”464
ครั้งก่อนจากลาอย่างเร่งรีบ ไม่ได้พบกันนานได้พบนางอีกครั้ง ในใจของหานแสมีความสับสนมากมายเขาชะงักครู่หนึ่ง กล่าวถาม:“ช่วงนี้สบายดีหรือไม่?”“พอใช้ได้!”คำพูดนี้จริงจากเมืองหลวงตลอดทางบากบั่นมาถึงเมืองเลยหมิง ประสบกับเหตุการณ์อันตรายน่ากลัว แล้วจากเมืองเลยหมิงมุ่งมาเมืองโยวกวงอย่างเร่งรีบ เส้นทางทุลักทุเล เร่งการเดินทางให้เร็วขึ้นไม่ว
