มาที่นี่ของหานแสได้อย่างไร แจ้งเรื่องนี้ให้นางรู้หรอ?“จากเมืองหลวงล่องลงมาตามสายนํ้า ครึ่งหนึ่งจอดเทียบท่าโดยบังเอิญ ได้ยินพ่อค้าที่มาจากประเทศเชียนหลิงพูดคุยกันขึ้น ในป่าทึบตรงสถานที่ใกล้กับทะเลของประเทศเชียนหลิง ไม่ว่ากลางวัน ไม่ว่าจะพายุฝนกระหนํ่าฟ้าสดใส ในป่าทึบก็ล้วนจะมีเสียงฟ้าร้องออกมาเป็นระยะๆเสียงฟ้าร้องดัง ทะลุผ่านฟากฟ้า ที่สำคัญที่สุดยังเป็นเพราะ เสียงฟ้าร้องดังชนิดนี้เพิ่งจะเกิดขึ้นช่วงหนึ่งปีมานี้ พ่อค้าผู้นั้นเดิมทีมาทำการค้าในพื้นที่บริเวณรอบๆ466
ชายฝั่ง หลังจากนั้นเข้าทางป่าทึบผืนนั้น คนในหน่วยงานรักษาความปลอดภัยกับหนุ่มรับใช้ที่ติดตามเขา ล้วนอยู่ที่นั่นแล้ว มีเพียงเขาผู้เดียวที่หนีออกมาได้ต่อจากนั้นก็ไปทำการค้าที่เมืองเลยหมิงอีก ถูกเสียงฟ้าร้องของที่นั่นทำให้ตกใจกลัวจนฉี่ราด ยังบอกว่าเสียงฟ้าร้องของทั้งสองที่เหมือนกันทุกอย่างอีก”เมื่อคำพูดนี้ออกไปสีหน้าของหลานเยาเยาเปลี่ยนไปและนั่งไม่ติดในทันทีแล้ว“ที่พูดมาเป็นเรื่องจริง?”ถึงแม้ว่าจะไม่ถามประเทศเชียนหลิงนางก็จำเป็นต้องไปรอบหนึ่ง“เป็นจริงหรือโกหกไปรอบหนึ่งก็รู้” มุมปากของหานแสยกขึ้นเบาๆเป็นรอยยิ้มที่ชั่วร้าย และลุกขึ้นตามสบาย กล่าวด้วยความสงสัย: “เรือแห่งความสิ้นหวังของข้าเทียบท่าอยู่ที่แม่นํ้าสายที่อยู่ใกล้ที่สุดจากที่นี่ นั่งเรือเร็วกว่าม้าสี่เท้าที่วิ่งอยู่บนพื้นดินเป็นอย่างมาก อีกทั้งป่าทึบผืนนั้นของประเทศเชียนห
