่งเกี่ยวกับความเป็นชายของอ๋องเย่”โม่เหลียงเฉินรู้สึกว่าตัวเองนั้นหยิ่งมากเขายังนึกว่าซ่างกวงหนานซู่จะโต้เถียงกับเขาด้วยเหตุผลใครจะไปรู้………446
คนอื่นหยิ่งกว่าเขาเสียอีก ลุกขึ้นเดินไปโดยตรง ยังถือโอกาสกล่าวอย่างสุภาพ“ขอตัวก่อน!”“เฮ้ย เฮ้ย เฮ้ย เจ้ารอก่อน หยุดเดี๋ยวนี้ ข้ายังพูดไม่จบเลย………..”แต่หลานเยาเยาทำเป็นเหมือนไม่ได้ยิน เอามือข้างหนึ่งไขว้ไว้ข้างหลัง เดินออกไปจากร้านด้วยฝีเท้าที่ไม่เร่งรีบ ไม่คิดจะหันหลังกลับ ทำเหมือนกับว่าโม่เหลียงเฉินจะตอบเขาหรือไม่ก็ไม่เกี่ยวกับนางอะไรไม่นานนัก เสียงที่กระหืดกระหอบของโม่เหลียงเฉินก็ดังมาจากด้านหลัง“ข้ารักนางเข้าแล้ว หากไม่ใช่นางข้าจะไม่แต่งงาน แม้แต่ชีวิตก็สละเพื่อนางได้หวังว่าจะสามารถปกป้องนางทุกภพทุกชาติ แบบนี้ได้หรือยัง เจ้ารีบบอกความคิดของนางกับข้า คนที่นางชอบคือใคร?”คำพูดนี้หลานเยาเยาพอใจมากนางหยุดฝีเท้าลง หันหน้ากลับไปมองโม๋เหลียงเฉิน ใบหน้าเหมือนไม่หวังดีขึ้นมาทันที แววตายิ่งให้ความรู้สึกแปลกๆเห็นเขาที่เป็นแบบนี้ โม่เหลียงเฉินร้อนใจแล้วนึกว่าแค่เอาเขามาล้อเลียน ก็รีบก้าวเดินไปข้างหน้า อ้าปากก็จะถาม หลานเยาเยากลับยื่นมือออกมาแล้วสะบัดไปหนึ่งที ในมือไม่รู้ว่าเป็นผงอะไรได้ถูกโปรยไปทางจมูกของโม่เหลียงเฉินโม่เหลียงเฉินก็รู้สึกเวียนหัวขึ้นมาทันที ร่างกายอ่อนเพลียไปไม่น้อย เขาทำได้เพียงยื่นมือชี้ไปทางนาง ถามด้วยใบหน้าที่ไม่อยากจะเชื่อ“เจ้า เจ
