ในห้องฮัวหยู่อันมองดูโม่เหลียงเฉินที่เหมือนวิ่งหนีออกไป ก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไร ทำได้เพียงถอนสายตากลับมาอย่างเงียบๆหลานเยาเยาหันหน้ามองนาง อย่างไม่เข้าใจ“เจ้าไม่ตาม?”ถ้าโม่เหลียงเฉินเสียใจจนหมดหวัง แล้วปล่อยมือ งั้นพวกเจ้าไม่ต้องเลิกกันเพราะเรื่องเข้าใจผิดเล็กๆน้อยๆหรอ?“ไม่จำเป็น!”ฮัวหยู่อันตอบอย่างเรียบเฉย ก้มหน้าเล็กน้อย สายตามองอยู่ที่พื้น ไม่รู้ว่าในใจกำลังคิดอะไรฟังนางพูดแบบนี้ หลานเยาเยาก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงแค่ปลอบใจนางไปสองสามประโยค สีหน้าของนางจึงดีขึ้นมาบ้างแต่พวกนางที่คุยกันเหมือนไม่เห็นคนอื่น ได้เมินเฉยต่อบรรดาแม่ทัพที่บุกเข้ามาโดยตรงแม่ทัพที่พูดเมื่อกี้ เห็นคุณชายซ่างกวงที่โดนจับได้ ยังกล้าหยอกล้อหญิงสาวอย่างไร้ยางอายแบบนี้ ไม่เห็นพวกเขาอยู่ในสายตาเลย ยิ่งไม่เห็นอ๋องเทพสงครามของพวกเขาอยู่ในสายตาอีกด้วยก็โกรธขึ้นมาทันที417
“คุณชายซ่างกวง ที่นี่คือชายแดน เมื่อคืนข้าศึกก็มาโจมตีเมือง ทหารเสียชีวิตมากมาย คืนนี้พวกเจ้าก็มาพลอดรักกันอยู่ตรงนี้ ช่างทำให้คนปวดใจนัก”เผชิญกับคำตำหนิของแม่ทัพ หลานเยาเยายิ้มเล็กน้อย จากนั้น ก็ทำเสียงฮึ่มไปหนึ่งที ใช้สายตาที่เย็นชาจ้องมองแม่ทัพคนนี้“หยอกล้อ? ท่านแม่ทัพเห็นศพชายเสื้อดำเป็นเพียงอากาศเหรอ ข้าซ่างกวงหนานซู่เป็นคนมีการศึกษา ท่านแม่ทัพคิดว่าข้าจะหยอกล้อผู้หญิงต่อหน้าคนตายเหรอ?”คำพูดนี้ทำให้ท่านแม่ทัพพูดไม่ออกแต่เขายังคงไม่ยอมตายใจอย่างไร
