แล้วในเวลานี้“ฆ่าคนแล้ว สำนักหู้เสินต้องการฆ่าล้างเมืองแล้ว ทุกคนรีบหนี”ปราชาชนกลุ่มหนึ่ง มีคนร้องขอความช่วยเหลือ มีคนสนใจเพียงหนีเอาชีวิตรอดแทบจะไม่มีคนพกพากระเป๋าเดินทาง ราวกับว่าสนใจเพียงนำพาญาติพี่น้องเท่านั้นจวนเซียวมีระยะห่างพอประมาณจากถนนหลัก แต่คนส่วนมากเลือกเส้นทางนี้ราวกับว่าทางนี้สามารถช่วยเหลือพวกเขาหนีเอาชีวิตรอดจะความตายได้จื่อซีเข้าไปคว้าปราชาชนผู้หนึ่งที่รีบร้อนกับการวิ่งหนี ขมวดคิ้วแล้วถามจึงได้รู้ว่าสำนักหู้เสินที่ปรากฏตัวน้อยมากต่อหน้าผู้คน พรั่งพรูลงมาจากภูเขาเป็นผืนสีดำอย่างกะทันหัน คนจำนวนมากมาย ราวกับปลาเป็นฝูงที่ข้ามแม่นํ้า เมื่อมาถึงถนนเห็นคนก็จับ เห็นบ้านก็เผา ราวกับว่ากำลังบีบให้ใครออกมาสภาพของเรื่องราวรุนแรงมากปราชาชนที่ถูกสำนักหู้เสินจับได้ยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆจื่อซีจื่อเฟิงรีบไปหาหลานเยาเยา แต่ทว่าหลานเยาเยารู้ข่าวนี้เร็วกว่าก้าวหนึ่งตั้งนานแล้ว พาเย็นหงและฮัวหยู่อันออกจากจวนเซียวแล้ว ไม่รู้ว่าไปทางไหน……ในป่าไม้เมืองเลยหมิง367
หญิงผู้หนึ่งสวมชุดธรรมดา แบกสัมภาระบ่ายเบน วิ่งผลุนผลันอยู่ในป่าไม้ บางเวลามีเสียงร้องไห้สองสามเสียง อีกทั้งหันหน้ากลับไปมองเป็นระยะ เหมือนกับว่าถูกปีศาจภูเขาไล่ตามเช่นนั้นการล้อมเมืองค้นหาในป่าของสำนักหู้เสิน เวลานี้มีคนส่วนหนึ่งกำลังอยู่ในป่า ก็เพื่อป้องกันว่าจะมีคนหลบหนีขึ้นภูเขา ทันใดนั้นเห็นหญิงผู้หนึ่งที่ไร้เรี่ยวแรงวิ่งอยู่ใน
