พ่อบ้านเหมยมาอีกแล้ว เห็นเย่แจ๋หยิ่งยืนอยู่คนเดียวที่ประตูห้องบรรทม ยืนอยู่ท่ามกลางลมหนาว ไม่รู้ว่ายืนนานเท่าไหร่แล้ว ราวกับว่าไม่รู้จักเหนื่อยเช่นนั้น“ท่านอ๋องขอรับ อาหารเย็นเรียบร้อยแล้ว จะรับประทานตอนนี้หรือไม่ขอรับ?”เย่แจ๋หยิ่งพยักหน้า และไม่ได้เตรียมจะกิน “อุ่นไว้ก่อนเถอะ! รอนางกลับมากินพร้อมกัน”“ขอรับ!”พ่อบ้านเหมยหมุนตัวก็ต้องการจากไป ประตูใหญ่ห้องบรรทมที่ปิดสนิทเปิดออกอย่างกะทันหัน หลานเยาเยาโผล่หัวออกมาจากด้านใน ตาโตกะพริบจ้องมองพ่อบ้านเหมย“พ่อบ้านเหมย คืนนี้มีอะไรอร่อยๆกิน? มีขาหมูแบบในวันธรรมดาหรือไม่?”เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นเย่แจ๋หยิ่งหมุนตัวฉับพลัน เดินเข้าไปสองสามก้าว ความโกรธคุกรุ่น ลากนางออกมา กอดแน่นในอ้อมอกทันใดนั้นพ่อบ้านรู้สึกดีใจเป็นที่สุด กล่าวติดกันสองสามเสียง “มีมีมี มีหมดขอรับไม่เพียงแค่ขาหมู ยังมีน่องไก่รสเผ็ด ปลาเฮอนํ้าแดง ล้วนเป็นที่ท่านชอบกินขอรับ”ตั้งแต่รู้จักคุณชายซ่างกวนเป็นต้นมาก่อนหน้าที่จะพบว่าท่านอ๋องชอบผู้ชายด้วยกัน แม้ว่าเขาจะไม่รู้สึกรังเกียจซ่างกวนหนานซู่ แต่อย่างน้อยก็ไม่ได้มีไมตรีขนาดนั้น ตอนนี้ซ่างกวนหนานซู่หายไป279
อย่างกะทันหัน คิดไม่ถึงว่าเขาจะอาลัยอาวรณ์ เห็นเขาปรากฏตัวอย่างกะทันหันอีกเขาก็ดีใจตามไปด้วยจริงๆอีกทั้งพบว่า ซ่างกวนหนานซู่ยิ่งอยู่ยิ่งเหมือนกับอดีตพราชายาเย่เรื่อยๆวาจาการกระทำ ความสนใจความโปรดปราน ล้วนเหมือนกันเพียงนั้นหากว่าซ
