จนปัญญา!บนร่างของเขาไม่มีสิ่งของที่มีค่าแล้ว“ปลดเสื้อผ้าให้เจ้าต้องการหรือไม่?”ที่แท้หลังจากที่เปิดเผยตัวตนแล้ว หลานเยาเยาไม่ได้เป็นหลานเยาเยาที่คลุมด้วยร่างกายของซ่างกวนหนานซู่อีก แต่เป็นหลานเยาเยาจริงๆ มารยาทถ่อมตัวอะไรอบอุ่นอ่อนโยนอะไร อยู่ต่อหน้าเขาล้วนละทิ้งทั้งหมด เปิดเผยนิสัยโจรเดิมออกมาแต่เขาไม่เพียงยินยอมพร้อมใจ ขณะที่กำลังสังเกตแววตาที่เย็นชาของอ๋องเย่ ยังรู้สึกน่าสนุกเป็นอย่างมากตัวเองคงจะบ้าไปแล้ว!เกือบหนึ่งชั่วยามต่อมา งานเลี้ยงฉลองปีใหม่ของจวนอ๋องเย่ใกล้จะเริ่มขึ้นโม่เหลียงเฉินนั่งไม่เป็นสุข หลานเยาเยาไปเปลี่ยนชุดแล้ว ขณะที่ออกมา ด้านหลังฮัวหยู่อันติดตามอยู่ โม่เหลียงเฉินเด้งขึ้นยืนทันที แทบจะพุ่งเข้าไป ยังเป็นพ่อบ้านเหมยกดเขาเอาไว้“รีบร้อนอะไร คนไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”หลังจากทบทวนไปมาแล้ว โม่เหลียงเฉินจึงอดกลั้นอารมณ์จิตใจของตัวเองไว้ “ข้าเข้าใจแล้ว!”ฮัวหยู่อันก็คิดไม่ถึง จะสามารถเห็นเขาที่นี่ได้ คุณชายที่เคยทำให้นางจิตใจลุ่มหลงผู้นั้น ต่อจากนั้นการไม่พบหน้ากันอีกของเขา ทำให้นางเข้าใจ เขาเพียงแค่หลอกใช้นาง ไม่เคยมีความรักต่อนางสักน้อย251
ชนเผ่าหยินไห่ถูกสังหาร นางสูญเสียทุกสิ่งในพริบตาในใจมีความเกลียดแค้นเขา เผชิญหน้ากับการเข้าใกล้ของคุณชายเหลียงเฉินรู้สึกเพียงน่าขันเท่านั้นบ้านไม่มีแล้ว หลานเยาเยาก็ตายแล้ว นางยังต้องการให้คนอื่นสงสารอีกหรือ?แต่คิดไม่ถึง ชะตาชีวิตวนไปมานา
