มสุขหลายครั้ง ฉินหวยจึงได้หยุดลง ลองบีบคอนาง แต่กลับไม่ได้บีบคอนางให้ตาย เขาเพียงแค่มองดูมือของตัวเอง จากนั้นหัวเราะตํ่าๆขึ้นมา“สวมเสื้อผ้าให้ดี ช่วงเวลาสุดท้ายที่เหลือจะต้องเหมาะสมหน่อย เจ้าไม่ปรารถนาให้ตอนที่อ๋องเย่เห็นศพของเจ้า ไม่ได้สวมเสื้อผ้าสินะ!”ถังมู่หวั่นที่ผมเผ้ารุงรังอย่างยิ่งเชื่อฟังคำพูด แต่สายตากลับตกอยู่บนมีดสั้นที่ถูกโยนไปข้างๆ ขณะที่เก็บเสื้อผ้าบนพื้น นางก็เก็บมีดสั้นติดมือมาด้วยระหว่างนั้นฉินหวยเห็นแล้ว แต่แกล้งทำเป็นไม่เห็น เพียงแค่หัวเราะอย่างเย็นชารอถังมู่หวั่นสวมเสื้อผ้าดีแล้ว ฉินหวยเข้าใกล้แล้วถาม:“รู้สึกน่าขยะแขยงใช่หรือไม่? รู้สึกว่าตัวเองได้รับการเหยียดหยามเป็นที่สุด?”ถังมู่หวั่นไม่พูด เพียงแค่กำหมัดแน่น วางมาดยิ้มเล็กน้อยมองดู ปิดบังความแค้นในดวงตาไว้ลึกๆ“ที่เจ้าฝืนบังคับข้า ตอนนี้ตัวเองก็รู้สึกสัมผัสได้แล้ว ผลกรรมไม่สนุกสินะ! เจ้าฆ่า…….” เจ้าฆ่าข้าเถอะ!
233
