ในห้องหนังสือไฟร้อนระอุ แสงเทียนพลิ้วไหวเบาๆส่องสว่างอยู่บนเชิงเทียน ทำให้ร่างกายของสองคนที่พัวพันอ่อนไหวอยู่บนโต๊ะทำงานเลือนรางด้านนอกห้องหนังสือเงียบสงบดั่งปกติ มีเพียงองครักษ์ลาดตระเวนที่เดินด้วยฝีเท้าหนักหน่วงผ่านมาบางครั้งขณะที่พ่อบ้านเหมยกลับมา ใกล้เวลาเที่ยงคืนแล้ว ด้านหลังยังคงเป็นคุณชายเหลียงเฉินที่จิตใจเร่าร้อนฮึกเหิมติดตามมา เพียงแค่สายตาของคุณชายเหลียงเฉินมักจะซ่อนแฝงไปด้วยอารมณ์ที่ไม่เบิกบานคาดว่าในใจมีปัญหาสินะ!“ท่านอ๋องนอนแล้วหรือ?” พ่อบ้านเหมยขวางองครักษ์ลาดตระเวนกองหนึ่งในนั้นแล้วถาม“พ่อบ้านเหมยเพิ่งกลับมาหรือ! ท่านอ๋องยังอยู่ในห้องหนังสือน่ะขอรับ!” องครักษ์ผู้หนึ่งตอบ“ยังอยู่ห้องหนังสือ?”ดึกขนาดนี้แล้ว?ไม่ใช่ว่าพรุ่งนี้ท่านอ๋องยังมีธุระอีกหรือ? ควรจะเข้านอนเร็วถึงจะถูก“คุณชายซ่างกวนก็อยู่ คุยด้วยกันจนดึก”เมื่อคำพูดนี้โพล่งออกไปพ่อบ้านเหมยและคุณชายเหลียงเฉินอดไม่ได้ที่จะมองกันแวบหนึ่ง ทั้งสองคนล้วนคิดเหมือนกันอย่างเห็นได้ชัด การแสดงออกบนใบหน้าค่อนข้างลึกซึ้ง137
คุณชายเหลียงเฉินกลับยิ้มอย่างปล่อยวาง ต่อเรื่องนี้ก็ไม่ได้แสลงใจเท่าไหร่นัก“หากว่าสามารถทำให้เขากลับคืนเป็นปกติได้ ชอบผู้ชายด้วยกันก็ไม่ได้มีอะไรยิ่งใหญ่แล้ว? อย่างมากร้อยปีหลัง ท่านอ๋องของท่านก็โดนหลานเยาเยากระหนํ่าทุบตีในนรกรอบหนึ่ง”พ่อบ้านเหมยถอนหายใจก่อนหน้านี้ความร้อนใจไม่คลาย กระทั่งยังเกิดมีความไม่พอใ
