พียงแค่ยังพูดไม่จบ สายตาเขาก็ตกไปบนเสื้อผ้าของพวกเขา ทำได้เพียงหุบปากอย่างว่านอนสอนง่ายคนอื่นเขาไปหาทางที่ไหน?เห็นได้ชัดว่าคนอื่นเขาไปเปลี่ยนเสื้อผ้าพวกเขามาหาคนด้วยความร้อนใจหรือ? ดูท่าทางเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่ามาเที่ยวอย่างไรเสียเขากลายเป็นคนผู้หนึ่งที่รีบร้อนที่สุด ไม่มีเหตุผลนี่!“นี่ พวกเจ้ามีนํ้าใจหรือไม่? เปลี่ยนเสื้อผ้าก็ไม่พาข้าด้วย”ประโยคนี้ แลกการขึ้นเสียงของส้งเย่นกุยมาได้สำเร็จ และได้รับการเหยียดหยาม“พาเจ้า ทำเจ้าทำตัวรุ่มร่าม?”“…….”ป่ายเม่ยเซิงมุมปากกระตุกอย่างแรงเป็นผู้ชายหมด เขามีอะไรให้ทำตัวรุ่มร่าม เขาไม่ได้ชอบผู้ชายด้วยกัน
93
