ะเทือน
“แย่แล้ว!”
ชายหนุ่มหน้าเปลี่ยนสีเป็นซีดเผือด เขาโคจรพลังปราณสุดกำลังเพื่อสร้างเกราะคุ้มกายขึ้นมาหมายจะต้านทานแรงกระแทก
ทว่าต่อหน้าตราประทับหมัดนี้ เกราะปราณของเขากลับเปราะบางยิ่งกว่าเศษแก้ว มันแตกกระจายกลายเป็นผุยผงในพริบตาเดียว
ตราประทับหมัดยังคงกดทับลงมาอย่างต่อเนื่อง บดขยี้ร่างของชายหนุ่มจนกระดูกแหลกเหลวไร้ชิ้นดี ก่อนจะกระแทกเข้ากับเสาหินขนาดมหึมากลางจวนจนพังพินาศเป็นหน้ากอง
ตู้ม!
เสาหินหักโค่นถล่มลงมา ร่างของชายหนุ่มนอนแน่นิ่งจมกองเลือด ไร้ซึ่งสัญญาณชีพโดยสมบูรณ์
“หลัวอี้!!”
ในเวลานั้น ผู้ฝึกตนตระกูลหลัวอีกหลายคนพุ่งตัวออกมา เมื่อเห็นภาพความตายที่น่าสยดสยองเบื้องหน้า ดวงตาของพวกเขาก็แทบถลนออกจากเบ้าด้วยความโกรธแค้นอาฆาต
“สารเลว! กล้าสังหารคนตระกูลหลัวอย่างอุกอาจถึงเพียงนี้เชียวหรือ!!”
พวกเขาร้องคำรามลั่น พร้อมใจกันชักกระบี่พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าหมายจะรุมสังหารอู๋เสี่ยวพั่งให้ตกตายตามกันไป
“ไสหัวไปให้พ้น!”
อู๋เสี่ยวพั่งไม่แม้แต่จะปรายตามอง เขาซัดตราประทับหมัดสีทองลงมาอีกระลอก
วูบ!
อานุภาพอันน่าสะพรึงกลัวที่แฝงอยู่ในหมัดทำให้ผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานหน้าถอดสี พวกเขาพยายามจะหลบหนีจ้าละหวั่น
