ทำอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงพยักหน้า : “ก็ได้! ร้อนตายแล้ว ท่านรับผิดชอบ”เห็นนางตอบรับ สีหน้าของเย่แจ๋หยิ่งถึงอ่อนโยนขึ้นรอจนองครักษ์ลับเอาเสื้อคลุมขนสัตว์มา ทั้งสองคนจึงได้ออกเดินทางไปตามทางของตัวเองตามลำดับต้องการไปทะเลสาบหนานหู หลานเยาเยายังต้องหาคนผู้หนึ่ง คนผู้นั้นอยู่ในตลาดดำเข้าไปในตลาดดำอย่างชำนาญทาง คนด้านในนอกจากใบหน้าจะคุ้นเคยแล้ว ยังมีคนค้าขายเล็กๆกลุ่มหนึ่งที่ไม่คุ้นเคยทาสที่ถูกขาย ยังคงใช้ชีวิตที่ยังเทียบกับหมูกับหมาไม่ได้ ความน่าอนาถก็ยังคงน่าอนาถ แต่ความรู้สึกเหมือนว่าเปลี่ยนไปมากราวกับว่าไม่ได้เลือดสดไหลนองเช่นนั้นแล้วมาถึงบ้านหลังหนึ่งที่คุ้นเคย ประตูบ้านเปิดกว้าง สถานการณ์ด้านในทำให้หลานเยาเยาตะลึงเล็กน้อยชายผู้หนึ่ง เสื้อเปิดออกครึ่งหนึ่ง เผยเห็นทรวงอกส่วนใหญ่ที่เป็นสีข้าวสาลีเพียงแต่บนทรวงอกนี้มีรอยแผลเป็นที่น่ากลัวสองสามแผลไขว้กัน ทำไมเมื่อมอง ก็คือบาดแผลจากการทำร้ายของมีดที่แหลมคมเหลือทิ้งไว้มือหนึ่งของเขาจับงูไม่พิษตัวหนึ่งมาเล่น มือหนึ่งไม่หยุดที่จะหยิบเมล็ดธัญพืชห้าชนิดบนโต๊ะมาแทะอย่างสบายใจ67
“ดูเหมือนว่า อยากที่จะไม่กลัวสัตว์เลือดเย็นเหล่านี้ ยังจำเป็นต้องจับตั้งแต่ยังเป็นเด็ก”รู้สึกว่ามีคนจ้องมองตัวเองอยู่ ชายผู้นั้นมองไปทางด้านนอกประตู เห็นเป็นชายหนุ่มสง่างามผู้หนึ่ง ในใจคิดว่า : การค้ามาแล้วด้วยเหตุนี้ เอางูตัวเล็กๆโยนไปในกรงสูงบนพื้น ใช้กระเป๋าหนักๆทับไว้
