ด้วยการยืมแสงยามคํ่าคืนอันน้อยนิด ที่ไกลๆมีเงาคนเคลื่อนไหว ร่างกายของพวกเขาค่อมลงอยู่ตามกันก่อนหลัง ไม่รู้ว่าพวกเขากำลังยกของหนักอะไรใกล้แล้วจึงพบว่า สองคนที่ยกของหนักก็คือคนที่แต่งตัวเป็นปราชาชนธรรมดาที่อยู่ในโรงเตี๊ยมก่อนหน้านี้ และของที่พวกเขายกก็คือคนผู้หนึ่ง อีกทั้งยังเป็นคนตายที่ทั้งร่างเต็มไปด้วยคราบเลือดพวกเขาเอาศพยกขึ้นบนขอบของบ่อนํ้าลึกอย่างคล่องแคล่วรวดเร็ว มัดหินก้อนใหญ่ไว้ก้อนหนึ่ง เอาศพและก้อนหินโยนลงในบ่อนํ้าลึกพร้อมกัน จากนั้นก็กลับไปทางเดิมอย่างรวดเร็วพอพวกเขาจากไป ก็มีคนยกศพอีกเรื่อยๆ ใช้วิธีเดียวกัน เอาศพกับก้อนหินจมลงไปในบ่อนํ้าลึกด้วยกัน……เห็นเช่นนี้ หลานเยาเยาขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อยๆทำให้ศพหายไปเป็นวิธีที่ดีที่สุด ถ้าไม่ทำให้เป็นผง ก็ทำให้ศพจมลงไปในนํ้าลึกหายไปอย่างไร้วี่แววตั้งแต่ตอนนี้หากไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเองก็นึกถึงได้ยาก บ่อนํ้าลึกที่เงียบสงบสวยงาม นึกไม่ถึงว่าจะซ่อนศพลึกลับไว้มากมายขนาดนั้นแต่ทำให้หลานเยาเยาตกตะลึงยิ่งกว่าคือ เสื้อผ้าของบางศพถ้าไม่ใช่เครื่องแบบขุนนางทหาร ไม่เป็นเครื่องแบบของสาวใช้ ก็เป็นเครื่องแบบของขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่สวมใส่ในราชสำนัก จนกระทั่งชุดที่แสดงออกถึงความใหญ่โตหรูหราขององค์ชายก็มีหมด24
หลานเยาเยาดึงแขนเสื้อของเย่แจ๋หยิ่งเบาๆ ระหว่างที่เขามองมาทางนาง นางใช้สายตาบอกใบ้เล็กน้อย สองคนจึงได้ถอยไปตำแหน่งที่ไกลออกมาหน่อย“ที่ตายคือทูตต่
