ัยหรือไม่ยิ่งไปกว่านั้น เดิมทีตัวนางเองก็ไม่ได้กินผัก“ข้าลืมไปแล้วจริงๆว่ายังมีเขา” ความหึงของเย่แจ๋หยิ่งพลุ่งพล่านส้งเย่นกุยผู้นี้ไม่รู้ว่านับเป็นคนได้หรือไม่ สำหรับหลานเยาเยาแล้วชั่งพิเศษนักจากที่รู้ในความทรงจำ ส้งเย่นกุยเป็นเพียงระบบหนึ่ง สามารถรู้ทุกอย่างของหลานเยาเยา ไม่สามารถแยกกับนางได้ในความทรงจำ เขายังเป็นร่างลวงตาแต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมส้งเย่นกุยมีร่างกายที่แท้จริง หากเขาไม่ได้เดาผิด ยาฉางตานที่ราชครูเทียนเวิงค้นหาอย่างยากลำบากถูกเขากินไปตั้งนานแล้ว ไม่เช่นนั้นเขาจะมีชีวิตได้หลายปีขนาดนั้นได้อย่างไรยังไงระบบจะไม่ทรยศ ยังกลัวเขาอยู่ไม่เช่นนั้นเขาฉุดเอาภรรยาของเขาหนีไปแล้วจะทำอย่างไร?“แฮ่ม! ข้ายังมีชีวิตอยู่นะ!”สุดท้ายส้งเย่นกุยที่ถูกจำได้ก็หาโอกาสเปล่งเสียงได้ในที่สุด แสดงออกว่าตัวเองกลับมาแล้ว“อาส้ง เจ้ามาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่?”หลานเยาเยาออกจากอ้อมกอดของเย่แจ๋หยิ่งอย่างดีอกดีใจ ไปนั่งด้านข้างเปิดม่านที่หน้าต่างเล็กๆออก มองไปที่ส้งเย่นกุยที่ยังคงติดหนวดปลอมอยู่1335
ก่อนหน้าขึ้นไปหมู่บ้านเหมยฮัว เหลือส้งเย่นกุยไว้ดูแลโจรที่ได้รับบาดเจ็บหลังจากที่รอจนคนอาการคงที่แล้ว น่าจะพาคนไปส่งในหมู่บ้านเหมยฮัวแล้ว พวกเขาขึ้นรถแล้วไม่ไปอืดอาดไม่ไปสักที ก็เพราะรอเขาส้งเย่นกุยแอบมองเจ้านายของตัวเองแวบหนึ่ง แวบเดียวก็เห็นริมฝีปากของเจ้านายตัวเองบวมแดงเล็กน้อย เงยหน้ามองท้องฟ้าทันที“ขณะที่พวกท่
