หล่านี้ต้องใช้ความกล้าหาญมากเท่าไหร่แต่พูดออกมาแล้ว ร่างกายก็ผ่อนคลายแล้วนางรู้ว่าที่รอนางอยู่คืออะไร นางได้เตรียมตัวอย่างดีที่สุดแล้ว ยอมรับความจริงด้วยความยินดีจื่อเฟิงมองดูดวงตาของนาง ทั้งๆที่เต็มไปด้วยนํ้าตา ไม่มีความคาดหวัง แต่กลับยกยิ้มรอคำตอบของเขามองดูนางนิ่งๆอยู่นาน จื่อเฟิงเม้มริมฝีปาก จึงตอบกลับอย่างแผ่วเบา :“มี”เห็นเพียงใบหน้ารอยยิ้มของเย็นหงอึ้งไปแล้ว ในสมองว่างเปล่า ทั้งคนเหมือนดั่งเสานํ้าแข็งเช่นนั้นนิ่งไม่เคลื่อนไหวแล้ว“เจ้า เจ้าเป็นอะไร?” จื่อเฟิงค่อนข้างทำอะไรไม่ถูกเย็นหงที่ดึงสติกลับมา ยิ้มเหมือนดอกไม้ในพริบตา กอดเขาไว้แน่นๆอีกครั้งนํ้าตาอุ่นๆค่อยๆไหลลงมาอีกครั้งเวลานานหลังจากนั้น เห็นเย็นหงยังคงกอดเขาไว้ จื่อเฟิงจนปัญญา เปิดปากพึมพำ“เย็นหง ข้า……”1325
ไม่ต้องให้จื่อเฟิงพูดมาก เย็นหงก็ปล่อยเขาอย่างผ่าเผย ทั้งใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่สุกสกาว“ข้ารู้ ท่านต้องไปเดี๋ยวนี้ ข้าจะไม่ฉุดรั้งท่าน” พูดพลาง เย็นหงก็หายใจเข้าลึกๆคล้องคอของจื่อเฟิงไว้ “แต่มีเรื่องหนึ่ง ข้าจำเป็นต้องทำ จะได้เหมาะสมกับชื่อเสียงของลูกพี่สามของหมู่บ้านเหมยฮัว”ชั่วพริบตานี้ ทั้งร่างของเย็นหงระเบิดพลังที่ไม่ชอบพูดเหตุผลชอบใช้กำลัง เป็นรังสีที่แตกต่างออกไปนางเขย่งปลายเท้า ก็จูบไปที่ริมฝีปากทั้งสองของจื่อเฟิง จื่อเฟิงตกตะลึงทันใด ทั้งร่างแข็งทื่อ ไม่รู้ว่าควรจะตอบสนองอย่างไร รู้สึกเพียงที่ติดอยู่ปากทั
