ี กลับไม่เห็นเงาคน เห็นเพียงด้านหลังต้นไม่ใหญ่ข้างรถม้าต้นหนึ่ง ผู้ชายที่สง่างามผู้หนึ่งเดิมอมยิ้มออกมา พิงบนต้นไม้ใหญ่อย่างจนปัญญา มือสองข้ากอดอก“อ๋องเย่ หาคนไม่พบแล้วจะอย่างไร?”“แฮ่ม” เย่แจ๋หยิ่งถูกตัวเองสำลักทีหนึ่งอย่างอธิบายไม่ออก แต่เห็นหลานเยาเยาในนาทีนั้น สีหน้าก็นุ่มนวลลงมาอย่างรวดเร็ว บ่นเคืองๆประโยคหนึ่งอย่างฉับพลัน“ยังนับว่ามีมโนธรรมอยู่บ้างเล็กน้อย”
1327
