ท่ามกลางเศษซากประตูที่พังพินาศ กลุ่มคนในอาภรณ์หรูหราก้าวเท้าเข้ามาภายในจวนด้วยท่าทีคุกคาม กลิ่นอายแห่งความโอหังแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ
“ตะ… ตระกูลหลัว…”
เมื่อเห็นใบหน้าของผู้มาเยือน สมาชิกตระกูลอู๋ในที่นั้นต่างหน้าซีดเผือด ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดพรั่น
“ตระกูลอู๋! พวกแกช่างรนหาที่ตายนัก! บังอาจลงมือทำร้ายคนของตระกูลหลัวงั้นรึ!”
บุรุษวัยกลางคนในชุดแพรพรรณชั้นเลิศที่เดินนำหน้ามา ใบหน้าเหี้ยมเกรียมแฝงแววอำมหิต เขาตวาดกึกก้องด้วยน้ำเสียงเย็นชาปานน้ำแข็ง
“ผู้ดูแลหลัวซิง… พวกเราไปทำร้ายคนของพวกท่านตอนไหนกัน?” ชายวัยกลางคนผมดำฝั่งตระกูลอู๋เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด พยายามระงับอาการประหม่า
“เหอะ! กล้าลงมือแต่กลับไม่กล้ารับงั้นรึ?”
ชายหน้าอำมหิตแค่นเสียงเย็นอย่างดูแคลน เขาพยักหน้าวูบหนึ่ง ผู้ติดตามข้างกายก็หามร่างของชายฉกรรจ์หลายคนที่บาดเจ็บสาหัสปางตายเข้ามาวางกองตรงหน้าทันที
“นี่มัน…”
เมื่อเห็นสภาพร่อแร่ปางตายของคนเหล่านั้น ชายผมดำและคนอื่นๆ ต่างตกใจจนตาค้าง
คนพวกนี้พวกเขาจำได้ดี เพราะพวกมันคือสุนัขรับใช้ที่คอยมาเดินกร่างลาดตระเวนหน้าจวนตระกูลอู๋อยู่ทุกวี่ทุกวัน คอยหาเรื่องกลั่นแกล้งและฟาดแส้ใส่คนต
