หลานเยาเยายืนขึ้นมาได้ไม่ง่ายนัก ขณะที่มองไปทางเย่แจ๋หยิ่ง เขาที่สง่างามดั่งเทพเซียนกำลังยิ้ม ยิ้มด้วยรักและเอ็นดูเป็นอย่างมาก“ท่านอ๋อง ท่านเป็นผู้ชาย ข้าก็ ก็เป็นผู้ชาย ท่านว่าอยากจูบอะไรกันกับข้าแบบนี้เหมาะสมหรือ?”“เหมาะสมแน่นอน!”เย่แจ๋หยิ่งโบกมือ ช่วยนางปัดฝุ่นดินที่เปื้อนบนตัวเบาๆ“อะไร?” นางรู้สึกว่าตัวเองหูฝาดไปแล้ว ฟังดู นี่คือคำที่เย่แจ๋หยิ่งควรพูดหรือ?ใครจะรู้ คำพูดต่อไปนี้ของเย่แจ๋หยิ่ง ทำให้นางอึดอัดใจจนพูดไม่ออก“อนุญาตให้เจ้าเป็นผู้ชาย ไม่อนุญาตให้ข้าชอบผู้ชาย?”“……”ไม่มีอะไรจะพูดในพริบตา ภายในตาแววตาที่สุกสกาวของเย่แจ๋หยิ่ง หลานเยาเยารู้สึกว่าแก้มร้อนอย่างฉับพลัน ไม่พูดพรํ่า นางก็เดินไปบนภูเขาด้วยฝีเท้าที่รวดเร็ว เย่แจ๋หยิ่งยกมุมปากขึ้น ตามติดๆตลอดทาง“อย่าเดินเร็วขนาดนั้น ซู่เอ๋อ เจ้ายังไม่ได้ตอบข้าเลยนะ?”“ซู่เอ๋อ ระวังสะดุดก้อนหิน เจ้าไม่พูดก็ไม่มีประโยชน์ ข้าก็คิดว่าเจ้าตกลงแล้ว”“ซู่เอ๋อ หลังจากที่หมู่บ้านเหมยฮัวหลุดพ้นจากอันตรายแล้ว ข้าก็จะเริ่มเตรียมการเรื่องการจูบกันกับซู่เอ๋อ เจ้าอย่าใช้สายตากินคนมองข้า ข้าพูดได้ทำได้”ยังไงท่านอย่าทำได้จะดีกว่า1309
หลานเยาเยาสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก แอบบ่นกับตัวเองคำหนึ่ง ไม่เคยรู้มาก่อนว่าเย่แจ๋หยิ่งจะพูดพล่ามเช่นนี้ หน้าด้านดั่งกำแพงเมือง อีกทั้งเจ้าจะมองเขาอย่างไรก็ล้วนเป็นปกติ ท่าทางเย็นชาเหมือนนํ้าแข็งนอกจากเงียบไม่พูดจา นางก็ไม่
