จับคำพูดที่นางหลุดพูดออกมาไม่ปล่อย แต่ก็ไม่พูดจา มองดูกระเป๋าพยาบาลที่ถูกเลื่อนมาข้างกายเขา และเพียงมองแค่แวบเดียวเท่านั้น ก็รีบเคลื่อนสายตาออกไป ตกอยู่บนน่องไก่ที่อยู่บนมือของหลานเยาเยา แววตาจับจ้อง แล้วไม่เคลื่อนย้ายอีกหืม?หมายความว่าอะไร?หลานเยาเยามองดูน่องไก่ในมือของตัวเอง จากนั้นยื่นไปด้านหน้าของเย่แจ๋หยิ่งด้วยความข้องใจ“ท่านต้องการกินอันนี้?”ใครจะรู้ เย่แจ๋หยิ่งไม่ได้ตอบ แต่ใช้การกระทำจริงๆบอกนาง เขากัดน่องไก่ที่หลานเยาเยากัดแล้วคำหนึ่ง แม้ขอบปากล้วนเลอะเทอะความมันเหนียว“รสชาติไม่เหมือนกันจริงๆ!”ไม่เข้าใจความหมายของเขา แต่ทำให้นางตกใจก็คือ เย่แจ๋หยิ่งกินของที่ผู้อื่นกินไปแล้ว เขาเปลี่ยนไปมากจริงๆหลานเยาเยาเตรียมเอาน่องไก่ในมือให้เขาทั้งหมด แต่เขากลับไม่กินแล้ว“ข้าไม่ชอบของที่มันเกินไปนัก ลองชิมของอร่อยก็พอแล้ว”เหตุผลดีมาก นางไม่สงสัยเลย ด้วยเหตุนี้นางกินไปพลางถามไปพลาง :“อ๋องเย่ ท่านหาข้าพบได้อย่างไร?”1288
จากส้งเย่นกุยบุคคลชนิดที่หาทิศทางเหนือใต้ไม่เจอก็เดินมั่วซั่วนี้ เย่แจ๋หยิ่งสามารถหานางพบได้อย่างง่ายดายได้อย่างไร?ในนี้จะต้องมีเลศนัยเป็นแน่“ได้ยินเย่หลีเฉินพูดว่าเจ้าต้องการไปสำนักหงอี ข้าก็รีบขี่ม้าไปที่นั่นอย่างไม่หยุดหย่อนทันที แต่เมื่อคิดถึงส้งเย่นกุยอาจจะเป็นคนซื่อๆที่จำทางไม่ได้ชนิดนั้น ดังนั้นข้าจึงได้เพิ่มคนจับตาดูมากขึ้น ให้องครักษ์ลับทั้งหมดสืบหาเบาะแสของพวกเจ้า
