าไม่ใช่ ไม่ใช่เด็ดขาดคงไม่ใช่เพราะบ้านทรัพย์สมบัติให้นางหมดแล้ว สัญญาขายตัวก็ให้นางแล้ว ยังมีอาการป่วยที่ร่างกาย เมื่อนางหนี เขาจึงกลายเป็นโดนทอดทิ้ง‘ไม่มีที่อยู่’ ดังนั้นโดนกระทบกระเทือนจิตใจเสียสติไปแล้ว?เมื่อนึกว่าอาจจะเป็นเช่นนี้ หลานเยาเยาก็ไม่วางใจขึ้นมา“อย่าอย่าอย่า ท่านอ๋อง มีอะไรก็พูดดีๆ ข้ารับรองหลังจากนี้จะไม่ทิ้งท่านอีกแล้ว”เมื่อคำพูดนี้โพล่งไป เย่แจ๋หยิ่งก็ฟื้นคืนเป็นปกติด้วยความพอใจ“เจ้าสาบาน”“ได้ ข้าสาบาน”หลังจากหลานเยาเยาสาบานติดต่อกัน เย่แจ๋หยิ่งจึงเอนพิงรถม้าด้วยความวางใจ“ได้ ข้าเชื่อเจ้า”1290
ต่อจากนั้น มือใหญ่ของเย่แจ๋หยิ่งคํ้าศีรษะเล็กน้อย สายตาตกอยู่ที่ใบหน้าของนางทั้งๆที่รู้ว่าเขามองไม่เห็น แต่ถูกเขามองเช่นนี้ แรกเริ่มยังดี มองนานแล้วจึงรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว“อ๋องเย่ ข้ารู้ว่าข้าหล่อเหลาสง่างามมาก แต่ท่านก็ไม่สามารถ……”พูดยังไม่ทันจบ รถม้าก็หยุดลงอย่างฉับพลันใบหน้าที่มีรอยยิ้มของเย่แจ๋หยิ่งเคร่งขรึมในพริบตา ทั้งร่างกลิ่นอายดุร้ายคุกรุ่นอายเย็นยะเยือกบีบคั้นคน กล่าวด้วยเสียงยะเยือกเย็น :“เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”หลานเยาเยาอึ้งไปทันทีเอาเถอะ เย่แจ๋หยิ่งก็ยังเป็นเย่แจ๋หยิ่งผู้นั้น ไม่เปลี่ยนไปสักน้อย“รายงานเจ้านาย ด้านหน้ามีเหตุการณ์ขอรับ”โดยปกติมีเหตุการณ์ หากไม่ใช่เหตุการณ์ใหญ่โต องครักษ์ลับจะอ้อมเข้าไปอัตโนมัติ ไม่รบกวนเจ้านายของตัวเอง แต่ตอนนี้องครักษ์ลับหยุดลง ก็อ
