ี่คุ้นเคย ข้าซื่อสัตย์ภักดีต่อพราชายาของข้า มาถึงหอแดงมีเพียงความเข้าใจผิด”เมื่อได้ยินว่าซื่อสัตย์ภักดี หลานเยาเยาก็รู้สึกสบายใจแล้วได้ยินคำว่าเข้าใจผิดอีก นางก็เลิกคิ้วขึ้นมา“เข้าใจผิด? เข้าใจผิดอะไร?”เวลานี้ เย่แจ๋หยิ่งมองทางหลานเยาเยา แววตาเปล่งประกาย กล่าวอย่างชัดถ้อยชัดคำ :“ความรักของข้ากับพราชายาแข็งแกร่งกว่าทอง ทำอะไรไม่ได้นางทอดทิ้งข้า ข้าหมดแรงกำลังใจ ภายใต้ความระทมของความเจ็บป่วยทุกข์ทรมานและความคิดถึงที่ถาโถม ข้าทำได้เพียงกินเหล้าให้เมายามคํ่าคืน ให้ตัวเองชินชา คลายความเจ็บปวดแต่มีวันหนึ่ง ดื่มเหล้ามากแล้ว แทบจะหมดสติ ถึงหลงเข้าหอแดงโดยไม่ได้ตั้งใจแต่ว่า ข้าไม่ได้ทำอะไร และหญิงขายบริการอะไรก็ไม่ได้แตะต้อง เมื่อมีสติเล็กน้อยข้าก็จากไปแล้ว จุดนี้ข้าสามารถรับรองได้”มองดูสีหน้าท่าทางของเขาหลานเยาเยาลดสายตาลง ในแววตามีความเจ็บปวดแวบผ่าน จากนั้นก็เงยหน้าขึ้น ยิ้มให้เขา ยื่นมือพาดบนช่วงเอวของเขา“ไป ไปเดินเล่นหอแดง”ด้วยเหตุนี้ เพื่อนชายที่ดีต่อกันทั้งสองก็ไปหอแดงแล้ว คราวนี้ด้วยความรวดเร็วไม่นาน ก็เดินถึงประตูหอแดงแล้ว1246
พวกเขาเพิ่งจะเหยียบเข้าประตูหอแดง พวกผู้หญิง พวกชายขายบริการเสียงแหลมๆ ดังก้องทั้งหอแดง จากนั้นฝูงชนก็มาเป็นฝูงผึ้งประโยคนั้นของแม่เล้า “ไม่ได้เจอกันนาน” ยังไม่ได้ออกจากปาก ก็ถูกเสียงแหลมกลบ แต่ละคนเจ้าดันข้าลาก แม่เล้าถูกม้วนไปอยู่ใต้เท้าโดยตรง เรื่องถูกเหยีย
