โรงหมอของหลานเยาเยาครอบคลุมพื้นที่ไม่ใหญ่นัก ตกแต่งเหมาะสม สำหรับโรงหมอที่มีเพียงสองคนแล้ว ก็ใหญ่เพียงพอแล้วห้องโถงใหญ่ชั้นหนึ่ง ใช้สำหรับตรวจวินิจฉัยอาการโดยเฉพาะ และสามารถเป็นที่รับรองคนไข้ได้ จื่อซีถูกจัดให้อยู่ชั้นหนึ่งในเขตที่คนไข้รอคอย ในนั้นมีโต๊ะตัวหนึ่งด้านบนวางนํ้าชาไว้จื่อซีไม่ได้นั่งลง แต่เดินไปเดินมาข้างโต๊ะ ก้าวเท้าไม่เร็ว สีหน้าเคร่งเครียดเหมือนเก่า คิ้วขมวดเล็กน้อยเหมือนกับว่ามีเรื่องกังวลใจอะไรกวนใจเขาอยู่ขณะที่หลานเยาเยาเข้ามา ก็เห็นท่าทางเขาเป็นเช่นนี้ เพียงแต่ที่ทำให้นางคิดไม่ถึงคือ เสื้อผ้าบนร่างกายที่จื่อซีสวมใส่ เป็นสิ่งเหล่านั้นที่นางได้หาคนสั่งทำให้เขากับจื่อซี“แฮ่มแฮ่ม!”ตั้งใจกระแอมเบาๆครั้งหนึ่ง หลานเยาเยาเชิดหน้ายืดอก เอามือสองข้างไว้ด้านหลัง เดินเข้ามาอย่างสบายๆ ท่าทางหยิ่งผยองและเฉยเมยได้ยินจากเสียง เห็นท่าทางงดงาม ผู้ชายที่รูปร่างผอมอ่อนแอ มองดูแล้วหยิ่งผยองเย็นชา แต่ไม่ยอมรับไม่ได้ว่า หน้าตาดีที่สุด ทำให้เขาก็ล้วนเทียบไม่ได้อายุยังน้อยๆ น่าจะไม่ถึงยี่สิบปีสินะ?คนเช่นนี้วิชาการรักษาจะดีได้แค่ไหนกัน?อย่างไรซะในใจของเขา นอกจากคุณหนูของตัวเอง ไม่มีใครมีความสามารถขณะอายุยังน้อยขนาดนี้ วิชาการรักษาจะดีขนาดนี้1105
“ท่านคือคุณชายซ่างกวน? ดูเหมือนว่าก็ไม่เท่าไหร่นี่!”ส้งเย่นกุยที่ติดตามเข้ามาอยู่ด้านหลังของหลานเยาเยา ได้ยินคำพูดนี้ หรี่ตาลงเล็กน้อย หากยังพูดจ
