ว่าสามวันจะสามารถจัดการเรื่องราวเรียบร้อยพวกเขาก็ชั่งประเมินนางสูงไปแล้วด้วยเหตุนี้ หลานเยาเยาลุกขึ้น คว้าส้งเย่นกุยไว้ แล้วกล่าวกับพ่อบ้านเหมย :“จากที่ข้าดู เลือกวันไม่ดีเท่าวันนี้”ล้อเล่นอะไรไม่ได้เจอเย่แจ๋หยิ่งมาหนึ่งปีสามเดือนแล้ว พบเขายังยากกว่าขึ้นสวรรค์ ตอนนี้เจรจาเหมาะสมทุกอย่าง เป็นธรรมดาว่ายิ่งเร็วยิ่งดี หากว่าสามารถเหาะได้ แม้แต่เดินนางก็ไม่เดินแล้ว ให้จื่อซีเปิดทางให้โดยตรง เหาะไปตลอดทางภายใต้แววตาที่ประหลาดใจของจื่อซีและพ่อบ้านเหมยหลานเยาเยาได้รับสายตาดูถูกจากส้งเย่นกุยได้สำเร็จ“แฮ่ม ดูแล้วพวกเจ้าไม่รีบร้อน ในเมื่อเป็นแบบนี้ เช่นนั้นก็รอเดือนหนึ่ง รอข้าหาเวลาว่างค่อยไปที่จวนอ๋องเย่”จื่อซีรีบกล่าว :“ไม่ใช่ไม่ใช่ขอรับ เพียงแค่คิดไม่ถึงว่าคุณชายซ่างกวนจะกระตือรือร้นขนาดนี้”หลานเยาเยาชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง สีหน้าเรียบเฉย“พูดเป็นเล่น ข้าไม่เคยได้ยินชื่อของท่าน แล้วยังจะไม่เคยได้ยินอ๋องเย่มาก่อนเชียวหรือ? ยังไม่นำทางอีก?”
1111
