ั้นกลับพบว่าอาหารบนโต๊ะ เพิ่มขึ้นตลอดไม่หยุด โต๊ะสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ถูกวางเต็มไปหมด ยังจะวางบนโต๊ะอีกนางถามเสี่ยวเอ้อ เสี่ยวเอ้อไม่พูดจา เพียงแต่มองไปทางด้านหลังของนางนางหันหน้ากลับไปมอง ฮ่องเต้ที่สวมชุดมาตรฐานสีขาวสง่างาม นั่งอยู่ด้านหลังของนาง มองดูนางอย่างเงียบๆ เห็นนางมองมา จึงได้เปิดปากเรียกเบาๆ :“ซู่เอ๋อ ไม่พบกันนานสบายดีหรือไม่?”ฮ่องเต้ที่เย็นชาไร้ความรู้สึก เปลี่ยนเป็นคุณชายที่สง่างามนุ่มนวลและมีคุณธรรมทันใด อีกทั้งพูดจาอ่อนโยนน่าฟังรู้สึกน่ากลัวอย่างอธิบายไม่ถูกหลานเยาเยายกขาได้ก็วิ่งหนี กลับถูกหนุ่มน้อยผู้หนึ่งคิดว่าเป็นศัตรูของฮ่องเต้พุ่งขึ้นไปก็ทะเลาะต่อสู้กับนาง ฮ่องเต้ก็ไม่ได้ห้าม และไม่ได้เข้าร่วมการต่อสู้จับกุมนาง แต่ดูละครอยู่ข้างๆอย่างสนใจก็เหมือนดูคนอื่นเล่นละครลิงเช่นนั้นภายใต้ความกลัดกลุ้ม หลานเยาเยาใช้แผนการหลบหนีแล้ว เพราะกลัวว่าพวกเขาจะแอบตามมา นางได้เลี้ยวเจ็ดแปดรอบ เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวา จึงมาถึงสถานที่แห่งนี้ หลบอยู่ในต้นเฮาเช่าเหตุผลที่ไม่ได้หนีกลับไปที่ที่อยู่ของตัวเอง ก็เพื่อป้องกัน ไว้ก่อน“ฮู้ว……”1043
เหนื่อยจะตายแล้ว นางต้องผ่อนคลายให้ดีฮ่องเต้สมควรตาย ไม่อยู่ในพระราชวังดีๆ เรื่องราชสำนักมากมายขนาดนั้นไม่จัดการ วิ่งมาถึงเมืองหยินไห่ที่ทุรกันดารแห่งนี้ทำไมกัน?“ซ่าซ่า……”เหมือนเสียงลมพัดหญ้าเคลื่อนไหว ปกติเป็นที่สุดแต่ว่า หลานเยาเยากลับหูตั้งอย่างกะทันหัน ฟ
