รอจนจื่อเฟิงมาถึงด้านหน้าของพวกเขา ยังไม่ทันได้หายใจหายคอ ก็ขมวดคิ้วแน่น ถามอย่างลากลำบาก :“คุณหนูล่ะ? องค์ชายรัชทายาท?”บรรดาผู้คนเพิ่งได้สังเกตว่าไม่เห็นเย่หลีเฉินแล้ว พาศพของหลานเยาเยาหายไปพร้อมกันทุกคนรีบหาโดยรอบ ค้นหาหนึ่งชั่วโมงเต็ม ค้นหาแทบจะทุกที่ใกล้เคียงโดยรอบแล้วรอบหนึ่ง ก็หาคนไม่พบ สุดท้ายยังเป็นเขาที่กลับมาเองเพียงแค่……กลับมาเพียงเขาผู้เดียวสีหน้าจื่อซีเต็มไปด้วยความโกรธ พุ่งเข้าไปคว้าคอเสื้อของเขา ซักถามอย่างเด็ดขาด :“คุณหนูล่ะ?”ดวงตาของเย่หลีเฉินค่อนข้างโศกเศร้า โดนจื่อซีคว้าไว้แน่นจนหวาดกลัวเล็กน้อย เงียบไปครู่หนึ่ง เขามองไปทางเย่แจ๋หยิ่งที่ยังคงสลบไสล ท้ายที่สุดเหมือนว่าได้ตัดสินใจอะไรไปแล้วเช่นนั้น ยิ้มบางๆ“นางไปแล้ว”“ไปแล้ว? ท่านโกหกผีน่ะสิ! รีบพูด ท่านเอาคุณหนูไปไว้ที่ไหน?” คุณหนูตายแล้วนางจะสามารถไปได้อย่างไรอีก?พูดจบ!1034
จื่อซีได้ชักดาบพกออกมาแล้ว ดวงตาแดงกํ่า ท่าทางต้องการจะบังคับให้เขาบอกเบาะแสศพคุณหนูของตัวเองออกมาให้ได้เมื่อเย่หลีเฉินโกรธหลังจากผละออกจากจื่อซี โซเซก้าวหนึ่ง กล่าวพร้อมความโกรธเล็กน้อย :“เจ้าคิดว่าข้าจะทำอะไรกับนางหรือ?” จบประโยคนี้ เสียงของเขาแหบเล็กน้อยกล่าวด้วยเสียงตํ่า “ข้าจะสามารถทำอย่างไรกับนางได้อีก?”เพราะเหตุนี้ทำให้เสด็จอาคิดทำทุกวิถีทางเก็บศพของหลานเยาเยาไว้ เศร้ารันทดทั้งชีวิต สู้ทำให้เขามีความรำลึกยังจะดีกว่า มีชีวิตดีๆต่อไปนี่คื
