งประวัติศาสตร์ได้หรือ?ดังนั้นขวดที่ใส่หนอนแม่ในมือของราชครูเทียนเวิงยิ่งสั่นก็ยิ่งแรงขึ้น ยิ่งสั่นก็ยิ่งเร็วขึ้น ส่วนเย่แจ๋หยิ่งก็ยิ่งดูดุร้ายขึ้นเรื่อยๆแต่ที่ทำให้ราชครูเทียนเวิงสงสัยก็คือ ที่เย่แจ๋หยิ่งกับหลานเยาเยาสู้กันนั้นฝีมือกลับสูสีกัน ถึงขนาดกับมีกำลังภายในที่ไม่ต่างกันมากนี่ทำให้เขานึกนึงคลื่นข่าวลือในเมืองหลวงขึ้นมาทันที:อ๋องเย่สูญเสียกำลังภายในไปครึ่งหนึ่ง1004
ดูท่ากำลังภายในครึ่งหนึ่งที่เสียไปคงจะให้หลานเยาเยา แน่นอนว่าคนรักกัน อะไรก็ต้องยอมทำเพื่ออีกฝ่ายแบบนี้ก็เหมาะสม เห็นพวกเขาทั้งรักทั้งฆ่า นั้นถึงจะเรียกว่าสุขใจเพียงแต่ในตอนที่แฉลบตัว ก็มีร่างนึงวิ่งอุตลุดมาตรงหน้า เดิมคิดว่าเพื่อนคนอื่นที่มากับหลานเยาเยา ต้องการจะโจมตี แต่พอจ้องดู กลับพบว่าเป็นเย่แจ๋หยิ่งดูเหมือนเขาจะถูกหลานเยาเยาตีถอยมาตรงนี้ทันใดนั้นก็เก็บมือกลับมา เขย่าขวดในมือแรงขึ้นคิดไม่ถึงว่า……จู่ๆเย่แจ๋หยิ่งจะหันตัวกลับมา และลงฝ่ามืออันรุนแรงไปที่เขา“พู่ว!”เลือดพ่นออกมาจากปากราชครูเทียนเวิงถอยหลังไปสองสามก้าว มองเสื้อผ้าที่เปื้อนเลือดของตัวเอง มารู้ตัวอีกทีฮ่องเต้มองไม่ใช่เพราะเย่แจ๋หยิ่งอาฆาตจนเกือบเป็นบ้า มีเพียงอ๋องเย่ที่เย้ยหยันเขาด้วยรอยยิ้มที่ไม่เหมือนยิ้ม“เจ้า……”ราชครูเทียนเวิงหันกลับไปมองหลานเยาเยาทันที แต่กลับเห็นนางยกมุมปาก มองเขาด้วยสายตาที่เฉียบแหลม เขาคำรามขึ้นมาทันที“คนโกหก!”ถูกนางหลอกอีกแล้
