ด้ ทั้งยังเป็นผู้หญิงชุดแดงด้วยพวกเขาหยุดฝีเท้าลงโดยไม่รู้ตัว สบตากันในพริบตา รูม่านตาหดตัวเล็กน้อยจากนั้นมองดูกันและกันกับคนด้านข้าง ไม่ได้พุ่งเข้าไปในเวลาแรกดูปฏิกิริยาตอบสนองของพวกเขา หลานเยาเยาคาดว่าพวกเขาเดาได้แล้วว่านางเป็นใครปิดซ่อนสีหน้าที่มีความเก้ๆกังๆทิ้งไปอย่างรวดเร็วสุดขีด เอามือทั้งสองข้างไว้ด้านหลังอย่างขี้เกียจ บนใบหน้าแขวนด้วยรอยยิ้ม“ได้ยินมาว่าพวกเจ้าเก่งกาจมาก?”ประโยคแรกของนางก็คือแบบนี้ นี่ไม่ใช่การผลักดันผู้อื่นทำลายอำนาจของตัวเอง แต่เพื่อสิ่งที่จะพูดต่อจากนี้ “คิดไม่ถึงว่าทันทีที่พบข้า พวกเจ้าก็ขี้ขลาดซะแล้ว! โชคดีจริงๆ ชื่อเสียงของข้า ทำให้พวกเจ้าเงาปีศาจเหล่านี้คุ้นหูมาก่อนหน้าแล้ว ดีมาก ดีมาก”ชมตัวเองเช่นนี้ยกหนึ่ง หลานเยาเยารู้สึกว่ามีประโยชน์ต่อตัวเองมาก917
และคำพูดนี้เข้าในหูของเหล่าเงาปีศาจ ชั่งไม่น่าฟังอย่างมากจริงๆ หรี่ดวงตาลงอย่างรุนแรง มือที่ซ่อนอยู่ในชุดคลุมสีดำมีเสียงกึกกึกอย่างอดไม่ได้ถ้าเป็นเช่นนั้น แม้ว่าจะได้รับการเหยียดหยามอย่างที่สุด ในพวกเขาก็ไม่รู้ว่าใครจะพุ่งเข้าไปก่อนโดยสรุปก็คนทั้งกลุ่มเช่นนี้พุ่งเข้ามาทางนาง บอกว่าคนมากมายพุ่งมาพร้อมกันก็ไม่เกินไปเห็นหลานเยาเยาไร้การป้องกัน แต่ในแววตาเงาร่างที่อ่อนปวกเปียกเคลื่อนที่อย่างเลือนรางไม่กี่เงานั้นไม่ออกไปจากสายตาของหลานเยาเยา มองดูพวกเขาพวกแต่ละคนอ่อนปวกเปียกไร้กระดูก แยกกันมาจากทางด้านหน้าแ
