ิ้งการสะกดรอยเขาอย่างเด็ดเดี่ยว หมุนตัวและแฉลบหายตัวไปจากที่ลับไม่ฆ่าเขาก็ไม่ใช่เพราะเขาไม่สมควรตาย แต่เพราะยาผงสีขาวบนร่างของเขายังไม่ถึงเวลาออกฤทธิ์ ยังไงซะไม่มียาถอนพิษของนาง เขาก็รอดตายยากให้เขามีชีวิตอยู่อีกระยะหนึ่งก็ไม่เป็นไร?หลังจากหลานเยาเยาจากไป ชายชุดเทาก็เดินไปด้านหน้าต่อ เดินไปเดินไปกลับเดินไปถึงแล้ว‘จุดสิ้นสุด’ด้านหน้าของเขาเป็นกำแพงทองคำสวยสดงดงาม นอกจากถอยกลับไป ก็ไม่มีทางอื่นให้เดิน เขาคุกเข่าบนพื้นอย่างรุนแรง บนร่างกายกลิ่นอายแห่งความผิดยากจะปกปิด“ทำไม?”“ทำไมข้าเทียบไม่ได้แม้กระทั่งหน่วยกล้าตายผู้หนึ่ง?”ทั้งๆที่พวกเขาเป็นญาติ เลือดข้นกว่านํ้าไม่ใช่หรือ?ตั้งแต่เด็กมาเขาก็รู้ เขา รวมถึงญาติทุกคนของเขา นอกจากราชครูเทียนเวิงล้วนมีชีวิตเพื่อมีชีวิตล้วนเผชิญหน้ากับการปฏิบัติที่ไม่ใช่คน การทรมานอย่างเหี้ยมโหดอดทนมาได้ก็เป็นเครื่องมือสังหารคน อดทนไม่ได้ ตายไปก็ตายไป ราชครูเทียนเวิงไม่เคยเมตตาสงสารพวกเขา หรือว่าเพราะสายเลือดจึงปฏิบัติต่อกันอย่างโอบอ้อมอารี907
แต่เขา ทำเรื่องที่ไร้มโนธรรมแทนเขามากมายขนาดนั้นไม่ง่ายดายที่จะได้รับความโอบอ้อมอารีจากเขา บัญชาการนักฆ่ามากมายสุดท้ายก็หนีไม่พ้นชะตากรรมเปลี่ยนมาเป็นเด็กที่ถูกทอดทิ้งเหอะเหอะเหอะ……เด็กที่ถูกทอดทิ้ง!สุดท้ายเขาก็เป็นเด็กที่ถูกทอดทิ้งเทียบไม่ได้แม้กระทั่งหน่วยกล้าตายผู้หนึ่ง“ติ้ง ติ้ง ติ้ง…….”แขนที่เลือดเนื้อและเทะ เลือ
