ส้งเย่นกุยมองปลายดาบที่ชี้ตรงมาที่ตัวเองแวบหนึ่ง หันหน้าไปข้างหนึ่งเล็กน้อยเงียบไม่พูดจา ในแววตาค่อนข้างสลด“ไม่เกี่ยวกับเขา” หลานเยาเยาถอนหายใจจากนั้นออกแรงกดแขนที่จื่อเฟิงถือดาบไว้ลงไป เคลื่อนตาไปมอง เย็นหงตะลึงงันอยู่ที่นั่นด้วยดวงตาที่แดงกํ่า“เทพธิดา……”“ข้าไม่เป็นไร ราชครูเทียนเวิงมาแล้ว พวกเราต้องเตรียมพร้อมให้ดี”พูดจบ ก็มองส้งเย่นกุยแวบหนึ่ง ส้งเย่นกุยสัมผัสได้ถึงสายตาของนาง รีบหันศีรษะมาทันที พยักหน้าเล็กน้อย แล้วหันหลังเดินนำทางอยู่ด้านหน้าวังทองที่ใหญ่โต สีทองอร่ามเป็นผืนแผ่น ใต้ความสั่นไหว ที่ตกลงพื้นทั้งหมดล้วนเป็นแสงสีทองอร่ามรอจนความสั่นไหวดั่งแผ่นดินไหวเริ่มค่อยๆสงบ ส้งเย่นกุยพาหลานเยาเยาพวกเขามาถึงห้องลับที่หนึ่ง ด้านในเป็นที่เดียวที่ไม่ใช่ทองคำ แต่กลับแปลกประหลาดมากเพราะว่าในห้องลับทุกที่ล้วนเป็นปุ่มกดกลไกแต่ละชนิดแต่ละอย่าง ยังมีสิ่งของคล้ายกับฟันเฟือง กำลังหมุนวนไม่หยุด มีที่หมุนเร็ว มีที่หมุนช้าเป็นพิเศษมีที่หนึ่งในนั้นที่หยุดหมุนแล้ว กระทั่งยังมีควันสีดำพุ่งออกมา ควันสีดำในอากาศแผ่กระจายกลิ่นอายที่เหม็นมากส้งเย่นกุยกล่าว : “ที่นี่คือห้องควบคุมกลไกใต้ดินทั้งหมดของวังทอง”888
เขาเดินเข้าไป ถึงที่หนึ่งที่กำแพงที่เต็มไปด้วยปุ่มกดกลไก หาสถานที่ที่หนึ่งที่สะอาดเป็นเงาได้อย่างแม่นยำ ยื่นมือกำมือเป็นหมัดแน่น ทุบทางจุดที่สะอาดและเป็นเงา“กึกกึก” หลังจากเสียงหนึ่ง เสียงดังก้
